ไม่ผิดจากที่คาด ไม่นานในห้องก็มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมาหลายครั้ง ราวกับหมูถูกเชือด
“เจ็บจะตายแล้ว หัวหน้า ช่วยผมด้วย!”
“หลี่อิงตัวแสบ เธอแกล้งฉัน! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
“เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
“ใครก็ได้มาช่วยที!”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุดลงเลย แต่ประตูห้องก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิด ดูท่าเจ็บจนไม่มีแรงลุกขึ้นมาแล้ว
เสียงร้องค่อย ๆ เบาลง ก่อนจะหยุดไปในที่สุด ดูเหมือนจะทนเจ็บจนหมดสติแล้ว
เทียบกันแล้ว ตอนนั้นเย่หานชวนยังสงบกว่ามาก ได้ยินเพียงเสียงครางอู้อี้ไม่กี่ครั้งเท่านั้น
หลี่อิงยกนิ้วโป้งให้เย่หานชวนอย่างอดไม่ได้ จากนั้นก็ยิ้มกริ่มเอ่ยชมเขา
“ถ้าไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบกัน ก็ไม่รู้หรอกว่าใครเจ็บกว่า เย่หานชวน คุณนี่เก่งจริง ๆ! เก่งที่สุดในใต้หล้า!”
ได้ยินคำชมเกินจริงที่หลี่อิงจงใจพูด เย่หานชวนก็ยังควบคุมมุมปากที่เริ่มยกขึ้นน้อย ๆ ไม่ได้
ระหว่างรอเสี่ยวจิ่งยวนฟื้น หลี่อิงกับเย่หานชวนปรึกษากันแล้วตัดสินใจว่า อีกเดี๋ยวจะเล่าให้เสี่ยวจิ่งยวนฟังทุกเรื่อง ทั้งเรื่องที่คนสามารถเข้าไปในมิติส่วนตัวได้ และเรื่องพันธสัญญาโลหิตของมิติส่วนตัว
พี่จิ่งยวนเป็นคนในครอบครัวที่พวกเขาไว้ใจที่สุดอยู่แล้ว อย่างไรเสียช้าหรือเร็วก็ต้องรู้ ตอนนี้ต้องคอยปิดบังกันไปมาก็อึดอัดเกินไป
อีกอย่าง มีบางเรื่องที่ไม่รู้จะอธิบายให้เขาฟังอย่างไร แต่ถ้าเขายินดีทำพันธสัญญาโลหิตกับเธอ พอพาเข้าไปดูในมิติส่วนตัว ทุกอย่างก็จะกระจ่างเอง