พอออกจากมิติส่วนตัว หลี่อิงก็โบกรถแท็กซี่ริมถนนกลับโรงแรม
เวลานี้ฟ้าใกล้สางแล้ว
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ จู่ ๆ หลี่อิงก็พบว่าเธอมองเห็นทิวทัศน์บนถนนที่อยู่ไกลออกไปได้อย่างชัดเจน!
เธอสายตาสั้นเล็กน้อยมาโดยตลอด สั้นกว่าหนึ่งร้อยองศา
แม้จะไม่ส่งผลต่อชีวิตประจำวัน แต่ก่อนหน้านี้เธอก็มองภาพไกล ๆ ได้ไม่ชัดขนาดนี้
คงเป็นผลจากน้ำพุวิญญาณที่ช่วยชะล้างเส้นเอ็นและไขกระดูกแน่ ๆ แม้แต่สายตาสั้นก็หายแล้ว!
หลี่อิงหลับตาลง ตั้งใจสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของร่างกายอีกครั้ง ทั้งการได้ยินและการดมกลิ่นดูเหมือนจะไวขึ้นกว่าเดิม
ระหว่างที่รถติดไฟแดง เธอถึงกับได้ยินชัดเจนว่าคนเดินถนนสองคนริมทางกำลังกระซิบเถียงกันเรื่องอะไร
ตลอดทั้งคืน นอกจากสามชั่วโมงที่เธอเจ็บจนหมดสติอยู่ในมิติส่วนตัวแล้ว เธอก็ไม่ได้หลับเลย แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิด ตรงกันข้ามยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม
“ใช่แล้ว ถ้วยหยกเต็มหมดแล้ว!”
“น้ำพุวิญญาณวิเศษขนาดนี้ ถ้าปล่อยให้ไหลทิ้งไปเปล่า ๆ ก็น่าเสียดายเกินไป!”
หลี่อิงคิดอย่างหงุดหงิด
“ต้องรีบซื้อขวดหรือภาชนะอะไรสักอย่างมาใส่ไว้แล้ว!”
พอดีเหลือบไปเห็นร้านสะดวกซื้อเซเว่นอีเลฟเว่นที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมงริมทาง หลี่อิงจึงบอกให้คนขับจอดรถทันที ในเมื่อยังไม่เหนื่อย ก็ถือโอกาสตอนเช้าอากาศเย็น ๆ กว้านซื้อของใช้จำเป็นเพิ่มดีกว่า
เธอผลักประตูร้านเดินเข้าไป ภายในร้านยามเช้าเงียบสงัด มีพนักงานคนหนึ่งฟุบหลับอยู่หลังเคาน์เตอร์
พอได้ยินเสียงประตูเปิด พนักงานก็สะดุ้งตื่น รีบฝืนตัวเองลุกขึ้นมาต้อนรับลูกค้า