ทั้งสองใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็จัดทำร่างรายการสิ่งของที่ต้องจัดซื้อเสร็จเรียบร้อย
เย่หานชวนพิมพ์ออกมาสามชุดทันที
ใต้ตารางยังเว้นที่ว่างไว้กว้างขวาง เผื่อภายหลังนึกขึ้นได้ว่ามีของอะไรตกหล่น จะได้เติมลงไปได้ทุกเมื่อ
รายการแบ่งเป็นสองส่วน ได้แก่ ของที่ต้องซื้อจากต่างประเทศกับของที่ต้องซื้อในประเทศ
โดยเฉพาะเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กและอาหารขึ้นชื่อจากทั่วประเทศจีน ล้วนยอดเยี่ยมทั้งนั้น
ทั้งสองตกลงกันว่า รอเดินทางกลับประเทศแล้วค่อยกว้านซื้อของส่วนนี้ทีเดียว
พวกเขากินอาหารของประเทศเอ็มไม่ค่อยได้
ส่วนของอย่างอื่น หากจัดซื้อในประเทศเอ็มได้ ก็ให้จัดการที่นั่นทั้งหมด
“ได้ไปถล่มประเทศเอ็มทั้งที ฉันถนัดเรื่องนี้สุด ๆ! งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!”
หลี่อิงลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสายด้วยท่าทางกระตือรือร้นเต็มที่ ก่อนประกาศออกมา
เย่หานชวนหันมามอง เม้มปากยิ้มบาง ๆ
“เย่หานชวน นายกำลังแอบหัวเราะอยู่หรือเปล่า?”
หลี่อิงสังเกตเห็นมุมปากที่ยกขึ้นของเขาได้อย่างว่องไว
“ฉันเปล่า...”
“ฉันจับได้แล้ว ยังจะไม่ยอมรับอีกเหรอ?”
“ยิ้มอีกสักหน่อยสิ เอาแต่ทำหน้าขรึมแบบนี้ ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?”
หลี่อิงยิ้มพลางก้มหน้าโน้มเข้าไปใกล้เขา
“พอแล้ว อย่าแกล้งกันสิ!”
เย่หานชวนห้ามเธออย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
กลับมาเกิดใหม่ก็ดีจริง ๆ!
ชาติก่อนเขาเคยเห็นเธอหยอกล้อกับคนอื่นเท่านั้น แต่พอเจอเขาทีไร เธอกลับทำหน้าเหมือนมีความแค้นฝังใจ
คิดเช่นนั้นแล้ว เขาก็เผลอถามออกมาอย่างเป็นธรรมชาติว่า
“ฉันอยากรู้ว่า ชาติก่อนทำไมพอเธอเห็นฉันทีไร ถึงทำหน้าไม่เต็มใจเหมือนมีความแค้นฝังใจทุกที?”
“กลัวฉันหรือไม่อยากเห็นหน้าฉัน?”
“หัวหน้าหน่วยเย่ เวลาฉันเจอคุณ ก็เป็นเวลาที่ต้องฝึกหนักแทบตาย ฉันจะไปมีความสุขได้ยังไง?”