นอกจากจะเป็นเมืองหลวงแห่งเรือสำราญของโลกและเป็นท่าเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่แล้ว ไมอามียังขึ้นชื่อเรื่องอาหารเลิศรส เรียกได้ว่าแทบจะครองอันดับหนึ่งในประเทศเอ็ม
ตลอดเวลาหนึ่งวันครึ่งที่รอรับเรือยอชต์ หลี่อิงกับเย่หานชวนจึงตระเวนไปตามร้านอาหารหรูทั่วไมอามี เพื่อซื้ออาหารขึ้นชื่อของท้องถิ่นกลับไป
ส่วนจะอร่อยหรือกินถูกปากไหม ใครจะสนกันล่ะ กักตุนไว้ก่อนค่อยว่ากัน หลังวันสิ้นโลก ของพวกนี้ต่อให้อยากกินก็ไม่มีที่ให้หาแล้ว
ยังมีทั้งกาแฟ ชานม น้ำผลไม้คั้นสด และค็อกเทลอีกสารพัด ทั้งคู่กักตุนไปอีกหลายพันแก้วในคราวเดียว
ระหว่างรออาหาร หลี่อิงก็ลากเย่หานชวนเดินช้อปปิ้งตามห้างสรรพสินค้าหลายแห่ง
เสื้อแขนสั้น กางเกงขาสั้น เสื้อยืด เสื้อฮู้ด ชุดกีฬา เสื้อแจ็กเก็ตกันลม เสื้อขนเป็ดมงก์แคลร์ รองเท้ากีฬา รองเท้าบูตกันหนาว ทั้งของผู้หญิงและผู้ชาย...
เสื้อผ้าหลากหลายแบบซื้อทีละหลายสิบตัว ส่วนเสื้อขนเป็ดก็ข้ามแบบสั้นไปเลย ซื้อแต่แบบยาวคลุมถึงข้อเท้า
ไม่ต้องลอง แค่เลือกไซซ์ใหญ่ที่สุดสักสองสามไซซ์ ทั้งของผู้หญิงและผู้ชายก็พอ สีที่เลือกส่วนใหญ่เป็นสีเรียบ ๆ ไม่สะดุดตาอย่างดำ ขาว เทา และน้ำเงิน
หลี่อิงสูง 173 เซนติเมตร นับว่าสูงอยู่แล้วเมื่อเทียบกับผู้หญิงทั่วไป ในวันสิ้นโลก ผู้หญิงควรสวมเสื้อผ้าหลวม ๆ สีเรียบ ๆ ไม่โดดเด่น ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว หลายแบบหลี่อิงจึงซื้อแต่ไซซ์ผู้ชายไปเลย
ส่วนเย่หานชวน ลู่เจ๋อ และเสี่ยวจิ่งยวน ต่างก็เป็นคนตัวสูง บางทีคนที่จะใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกได้ดีกว่าคนอื่นเล็กน้อย อาจต้องเป็นพวกที่ร่างกายกำยำและตัวสูงใหญ่