จางปู้ซานกุมเอว พลางชี้หน้าเฉินหนิงเสวี่ยแล้วตะโกน
“หลายปีมานี้เธอกินของฉัน อยู่บ้านฉัน ตอนนี้คิดจะทิ้งฉันไว้ไม่ไยดีหรือ? เรื่องแบบนี้มันง่ายขนาดนั้นเสียที่ไหน!”
เฉินหนิงเสวี่ยได้ยินแล้วทั้งโมโหทั้งขำ
“กินของคุณ? อยู่บ้านคุณ?”
“ค่าน้ำค่าไฟ ค่าส่วนกลาง อาหารสามมื้อ ของขวัญช่วงเทศกาล รวมถึงค่ารักษาพยาบาลกับค่ายาของคุณและแม่
“อย่างไหนไม่ต้องใช้เงินบ้าง?”
“เงินบำนาญเดือนละ 2,000 ของคุณพอจ่ายอย่างไหนได้บ้าง?”
จางปู้ซานเถียงไม่ออก แต่ยังตะโกนเสียงดังว่า “นั่นเป็นสิ่งที่เธอควรทำ! เธอทำลูกชายฉันตาย!”
พอเฉินหนิงเสวี่ยได้ยินประโยคนั้น เธอก็พลันเงียบลง
เธอได้ยินคำพูดนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
ตอนแม่สามีปวดเอวไปทำเอ็มอาร์ไอ เธอเป็นคนแบกขึ้นลงบันไดสามชั้น
ตอนจางปู้ซานเข้าโรงพยาบาลเพราะนิ่วในถุงน้ำดี เธอลางานเฝ้าอยู่ข้างเตียงถึงเจ็ดวัน
ส่วนค่าผ่อนบ้านก็หักจากเงินเดือนของเธอ
เธอไม่เคยเอาเรื่องพวกนี้ไปพูดกับใครเลย
เธอแค่ไม่คิดว่าในปากจางปู้ซาน ทุกอย่างกลับกลายเป็นสิ่งที่เธอสมควรทำไปหมด
“ได้”
“สิ่งที่ควรทำ ฉันทำครบแล้ว”
เมื่อเห็นเฉินหนิงเสวี่ยดูเหมือนจะตัดสินใจแน่วแน่ จางปู้ซานก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมา
ถ้าเฉินหนิงเสวี่ยไป เขาก็ต้องลงมือทำงานเอง
“เสี่ยวเสวี่ย...” จางปู้ซานเบิกตากว้าง น้ำเสียงอ่อนลง
เฉินหนิงเสวี่ยไม่สนใจเขาอีก เพียงมองหลินเฟิง
“พ่อหนุ่มรูปหล่อ เราไปกันเถอะ”
เป้าหมายของหลินเฟิงมีแค่ไฟแช็ก เขาจึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งด้วย
ในเมื่อเฉินหนิงเสวี่ยไม่อยากอยู่ที่นี่ ก็พาเธอไปด้วยเสียเลย
ทั้งสองยังเดินไปไม่กี่ก้าว เสียงตะโกนของจางปู้ซานก็ดังมาจากด้านหลัง
“นังผู้หญิงสารเลว เธอไปไม่ได้!”
จางปู้ซานไม่สนใจอาการปวดเอว กางแขนพุ่งเข้ามา แต่ถูกหลินเฟิงเตะจนล้มคว่ำลงกับพื้น
“ไอ้หนุ่ม! แกรู้จักเคารพคนแก่ เอ็นดูเด็กบ้างไหม? ยังกล้าทำร้ายคนแก่หรือ?” จางปู้ซานเงยหน้าขึ้นโวยวาย