เดิมทีเธอเห็นว่าหลินเฟิงยังเด็ก จึงคิดจะหย่อนเหยื่อล่อเล็ก ๆ ให้เขาติดใจ แล้วค่อย ๆ เกี่ยวก้อยรั้งเขาไว้
แต่พอถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า เธอจึงจำต้องเปิดไพ่ตายออกมาก่อนกำหนด
ในฐานะสาวสังคมแห่งสถานบันเทิงยามค่ำคืน เธอมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองอย่างยิ่ง
ในสายตาของเธอ ไม่มีผู้ชายคนไหนปฏิเสธตัวเองได้
ทว่าหลินเฟิงยังคงส่ายหน้า บอกว่าเขาไม่สนใจ
เจ๊ลี่อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป รอยยิ้มยั่วยวนบนใบหน้าพลันแข็งค้าง
“นาย... อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!” เธอโกรธจนตัวสั่น “พลาดหมู่บ้านนี้ไปแล้ว ก็ไม่มีร้านแบบนี้อีกนะ!”
พูดจบเธอก็หันหลังจะเดินจากไป แต่หลินเฟิงกลับเรียกไว้กะทันหัน
“เดี๋ยวก่อน ผมให้น้ำคุณได้หน่อยหนึ่ง”
เจ๊ลี่หยุดเดิน ความโกรธบนใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นความยินดี
“น้องชาย ฉันรู้อยู่แล้วว่านายแค่ปากแข็งใจอ่อน ไม่อยากเห็นพี่สาวต้องอดอยากกระหายน้ำหรอก” เธอหันกลับมา น้ำเสียงกลับมาออดอ้อนอีกครั้ง
หลินเฟิงไม่ได้รับคำ เพียงชี้ไปที่มือของเธอ
เจ๊ลี่มองตามนิ้วของเขาอย่างสงสัย แล้วก้มมองมือตัวเอง
วินาทีถัดมา เธอก็คิดเตลิดไปไกล
โธ่เอ๊ย หนุ่มน้อยคนนี้ใจร้อนเหมือนกันนะ ปากบอกว่าไม่เอา แต่ที่แท้ก็หิวกระหายเต็มแก่
รีบร้อนอยากจัดการให้เสร็จเดี๋ยวนี้เลยหรือไง?
รอถึงกลางคืนยังไม่ไหวเลยหรือ?
เธอรีบยิ้มกว้าง บิดเอวเดินเข้าไปหาหลินเฟิง พร้อมเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอดว่า “จะรีบไปไหนล่ะน้องชาย ที่นี่ไม่สะดวกหรอก...”
ปากบอกว่าไม่สะดวก แต่มือกลับไม่ชักช้า เธอยื่นมือไปปลดกางเกงของหลินเฟิงทันที
“คุณคิดอะไรอยู่? ผมหมายถึงให้คุณเอานี่มาแลก” หลินเฟิงปัดมือเธอออก พลางขมวดคิ้ว
สิ่งที่เขาต้องการคือนาฬิกาข้อมือเรือนนั้นบนข้อมือของเจ๊ลี่