.......
“เราต้องจัดการสร้างแนวป้องกันกับอุปกรณ์เตือนภัยให้เรียบร้อยก่อน”
หลินเฟิงมองไปทางปากถ้ำ แล้วอธิบายแผนคร่าว ๆ ให้ฟัง
อย่างแรก ต้องสำรองก้อนหินไว้ใกล้ปากถ้ำให้มากขึ้น ทั้งก้อนใหญ่ก้อนเล็ก
ก้อนใหญ่เอาไว้ปิดกั้น ส่วนก้อนเล็กเอาไว้ขว้าง
อย่างที่สอง ทำอุปกรณ์เตือนภัยแบบง่าย ๆ ไว้ตามทางที่ต้องผ่านบริเวณด้านล่างและรอบ ๆ ถ้ำ โดยใช้วิธีเดียวกับที่เคยทำตรงแคมป์ริมชายหาด
ใช้เถาวัลย์กับขวดน้ำพลาสติกเปล่าก็ทำได้แล้ว
กลางวันอาจไม่ได้ผลดีนัก แต่กลางคืนมีประโยชน์มาก
ส่วนการขุดหลุมพรางกับสร้างรั้วนั้น งานใหญ่เกินไป คงต้องค่อย ๆ ทำทีหลัง
เฉินหนิงเสวี่ยฟังแผนการที่หลินเฟิงอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอนแล้วรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก
ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงเก่งกาจ แต่ยังคิดรอบคอบด้วย การได้อยู่กับเขาย่อมเพิ่มโอกาสรอดชีวิตขึ้นอีกมาก
หลังจากกินเสร็จ
“พี่เฟิง คืนนี้ผมเข้าเวรยามเอง” ถานปิงเช็ดปากแล้วลุกขึ้นเสนอตัว
เพื่อไม่ให้ใครเข้าใจผิด เขายังรีบเสริมว่า “ผมไปอยู่ด้านล่างถ้ำก็พอ พวกคุณจะได้อยู่ข้างบนสะดวก ๆ”
พอพูดจบ ใบหน้าสวยของเฉินหนิงเสวี่ยก็แดงระเรื่อขึ้นทันที
แต่เธอก็ง่วงจริง ๆ ความตกใจและการเดินทางตลอดทั้งวันทำให้เหนื่อยจนแทบหมดแรง เธออยากรีบนอนพักเสียที
ทว่าไม่นาน เธอก็เริ่มลำบากใจกับเรื่องที่นอน
พื้นที่ราบในถ้ำมีไม่มาก รวมกันแล้วยังไม่ถึง 2 ตารางเมตร