เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนชะงักงัน
แม้แต่หลินเฟิงเองก็ด้วย
เขาไม่คิดเลยว่าคนกลุ่มนี้ที่ดูเหมือนพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกัน
พอถึงช่วงเวลาสำคัญกลับเลือกขายหวังเฉียงเพื่อหนีเอาตัวรอดคนเดียว
แต่หลินเฟิงก็มีปฏิกิริยารวดเร็วไม่แพ้กัน
“ปัง!”
หลินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย กระแทกศีรษะของหวังเฉียงเข้ากับลำต้นไม้อีกครั้ง
คราวนี้เขาออกแรงหนักกว่าเดิม หวังเฉียงครางอู้อี้เพียงครั้งเดียว ก่อนร่างจะอ่อนยวบลงกับพื้น
“น้าฉิน รับนี่ไว้แล้วคอยเฝ้าเขา!”
หลินเฟิงยัดไขควงลงในมือฉินหรูอวี้
กว่าฉินหรูอวี้จะตั้งสติได้ หลินเฟิงก็พุ่งเข้าไปในป่าทึบแล้ว
เพียงพริบตาเดียว เขาก็หายลับไปจากสายตา
เธอก้มมองไขควงเปื้อนเลือดในมือ แล้วมองหวังเฉียงที่นอนอยู่บนพื้น หัวใจเต้นรัวด้วยความประหม่า
หลินเฟิงถึงกับมอบงานสำคัญขนาดนี้ให้เธอ
แต่...
ระหว่างที่กำลังลังเล เสียงครางอู้อี้ก็ดังมาจากใต้เท้า
“อึก...”
“ให้ตายสิ... ไอ้เวรสองคน พวกแกคิดว่ารู้ไหมว่าบ้านฉันอยู่ไหน ถึงได้มาดูแล...”
“ดูแลบ้านแกสิ...”
หวังเฉียงยังไม่ได้หมดสติไปเสียทีเดียว เขาด่าพึมพำพลางดิ้นรนพยายามลุกขึ้น
ฉินหรูอวี้ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
เธอรู้ดีว่าถ้าหวังเฉียงฟื้นแรงขึ้นมา ผู้หญิงอ่อนแออย่างเธอย่อมไม่ใช่คู่มือของเขาแน่
ถึงตอนนั้น ชะตากรรมของเธอคงเลวร้ายยิ่งกว่าเจ๊ลี่เสียอีก
ความกลัวเข้าครอบงำทุกสิ่ง
“อ๊า!”
ฉินหรูอวี้กรีดร้อง ก่อนหลับตาแน่นแล้วกวัดแกว่งมือที่กำไขควงอย่างสะเปะสะปะ
ส่วนเท้าอีกข้างก็เตะเข้าที่ศีรษะของหวังเฉียงอย่างบ้าคลั่ง