เมื่อเผชิญกับหลินเฟิงที่ไล่ต้อนเข้ามาทีละก้าว เฉินเจี้ยนไฉก็หัวเราะเย็นชา
“ไอ้หนู คิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือไง?”
“ไม่มีทางที่ข้าจะยกอาวุธให้เจ้า ถ้าอย่างนั้นก็ไสหัวไปเดี๋ยวนี้”
“หรือไม่ก็ลองชั่งใจดู ว่าจะรับกระบองของข้าไหวหรือเปล่า!”
เขารู้อยู่แก่ใจ
เมื่อครู่หลิวเหมิ่งโยนมีดสั้นทิ้งไปแล้ว หลินเฟิงจึงไล่ตามได้แค่คนเดียว
ถ้าตอนนี้เขายอมส่งอาวุธให้ ก็ไม่ต่างอะไรกับปลาบนเขียงที่ปล่อยให้คนอื่นเชือดตามใจ
หลินเฟิงเองก็ไม่คิดว่าเฉินเจี้ยนไฉจะยังพอมีสมองอยู่บ้าง
“เอาอย่างนี้แล้วกัน” หลินเฟิงถอยไปก้าวหนึ่ง “บอกทุกอย่างที่เจ้ารู้มา แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป”
“พูดจริงนะ?” เฉินเจี้ยนไฉจ้องเขาอย่างระแวดระวัง
“พูดจริง”
ข้อแลกเปลี่ยนนี้เขายอมรับได้
อย่างไรเสียก็แค่ข่าวเรื่องหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
“ดี!” เฉินเจี้ยนไฉถอนหายใจ ก่อนกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าถามถูกคนแล้วจริง ๆ ถ้าไปถามหวังเฉียงกับหลิวเหมิ่ง พวกนั้นไม่รู้หรอก”
“เลิกพูดไร้สาระ รีบพูดมา” หลินเฟิงเร่ง
เฉินเจี้ยนไฉเรียบเรียงความคิด ก่อนค่อย ๆ เปิดปากว่า
“ที่จริงก่อนเรือสำราญประสบเหตุหนึ่งวัน พวกผู้บริหารระดับสูงบนเรือหลายคนก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้ว”
“ระบบระบุตำแหน่งบนเรือกระโดดไปมาบนแผนที่เดินเรืออย่างบ้าคลั่ง ระบุตำแหน่งไม่ได้เลย ตอนแรกพวกเขาคิดว่าอุปกรณ์เสีย แต่ให้หัวหน้าช่างเครื่องตรวจอยู่หลายรอบก็ไม่พบปัญหา”
“ที่สำคัญที่สุดคือ บนแผนที่เดินเรือไม่เคยปรากฏเกาะสักเกาะ”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว
ถ้าอย่างนั้น ก่อนชนแนวหินโสโครก เรือสำราญก็ “หายสาบสูญ” ไปกลางทะเลตั้งหนึ่งวันแล้ว
คนนอกไม่รู้เลยว่าเรือแล่นไปทางไหนตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา
ต่อให้มีคนคิดจะส่งความช่วยเหลือ ก็ยากที่จะหาเป้าหมายเจอ
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่ประหลาดกว่าคือ แผนที่เดินเรือบนเรือโดยปกติครอบคลุมพื้นที่กว้างกว่าร้อยไมล์