หลินเฟิงเองก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง
อากาศริมทะเลทั้งอบอ้าวและชื้น แถมในป่ายังมียุงแมลงชุกชุม ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวไปหมดจริง ๆ
อาบน้ำสักหน่อยคงจะสบายขึ้น
แต่พวกหลิวอีโส่วกำลังยุ่งอยู่กับการสร้างค่าย มีคนเดินไปเดินมา เสียงดังเอะอะ
มีคนอยู่ตั้งมากมายแบบนี้ ฉินหรูอวี้จะกล้าลงทะเลไปอาบน้ำได้อย่างไร
“คุณน้าฉิน ก่อนหน้านี้ผมเจอพืชชนิดหนึ่งในป่า ใช้ไล่ยุงไล่แมลงได้ พรุ่งนี้ถ้าผมมีเวลาจะไปเก็บกลับมาสักหน่อย”
“ส่วนเรื่องอาบน้ำ...”
“เอาอย่างนี้ไหม รอจนดึกแล้วคุณน้าแอบลงไปอาบน้ำในทะเล”
“ผมจะคอยดูต้นทางให้ ใครกล้าเข้ามาแอบดู ผมควักลูกตาให้บอดเลย”
ได้ยินเช่นนั้น ฉินหรูอวี้กลับส่ายหน้า
“ไม่ได้”
หลินเฟิงชะงัก คิดว่าเธอไม่ไว้ใจตัวเอง
“คุณน้าฉิน วางใจเถอะครับ ผมเป็นคนซื่อสัตย์มาก รับรองว่าจะไม่แอบดูแน่นอน” เขาตบอกพลางรับรองอย่างหนักแน่น
“ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น” ฉินหรูอวี้ยิ้มเจื่อนพลางอธิบาย “หลังแช่น้ำทะเลแล้ว ต้องใช้น้ำจืดล้างตัวอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นพอน้ำทะเลแห้ง เกลือที่ตกค้างบนตัวจะเหนียวกว่าเดิม ทำให้ไม่สบายตัวยิ่งขึ้น”
แต่ตอนนี้พวกเขาเหลือน้ำจืดไม่ถึง 3 ขวดแล้ว
คิดจะเอามาใช้อาบน้ำก็แทบเป็นไปไม่ได้
หลินเฟิงไม่เคยอาบน้ำทะเลมาก่อน จึงไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ
แต่สำหรับเขาแล้ว น้ำจืดไม่ได้ขาดแคลนเลยสักนิด
“คุณน้าฉิน ผมรู้จักที่ที่อาบน้ำได้”
“ที่ไหนล่ะ? เจอน้ำจืดแล้วหรือ?” ดวงตาของฉินหรูอวี้พลันเป็นประกาย
หลินเฟิงพยักหน้า
“เร็วเข้า! รีบพาฉันไป!” ฉินหรูอวี้ลุกพรวดอย่างตื่นเต้น คว้าแขนหลินเฟิงไว้แล้วเขย่าอย่างดีใจ
หลินเฟิงรู้สึกได้ทันทีว่าท่อนแขนถูกห่อหุ้มด้วยความนุ่มนิ่ม ความรู้สึกนั้นทำให้ร่างของเขาแข็งทื่อไปทั้งตัว