ชั่วขณะนั้น เสียงซักถามจอแจดังขึ้นระงม
มีเพียงจางปู้ซานที่ซ่อนตัวอยู่หลังฝูงชน สีหน้าไม่แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อย
สถานการณ์เช่นนี้กลับเป็นสิ่งที่เขายินดีจะเห็น
“หุบปากให้หมด!”
หลิวอีโส่วตวาดห้ามลูกน้องที่กำลังถกเถียงกัน ก่อนหันไปยิ้มให้หลินเฟิง
“น้องหลินเฟิง ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“หรือว่าสาวน้อยคนนั้นนิสัยดุเกินไป รับมือยาก?”
“ไม่เป็นไรหรอก จับนางออกมา เดี๋ยวพี่ชายช่วยสั่งสอนให้...”
เขายังพูดไม่ทันจบ หลินเฟิงก็เอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เธอเป็นเพื่อนผม ต่อไปอย่ามาหาเรื่องเธออีก ไปกันเถอะ”
เพื่อน?
รอยยิ้มของหลิวอีโส่วชะงักค้าง
เขาหันไปมองจางปู้ซานโดยไม่รู้ตัว แต่กลับเห็นเจ้าหมอนั่นส่ายหน้า สีหน้าซื่อ ๆ ราวกับกำลังบอกว่า ‘ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น’
เมื่อรู้ว่าหลินเฟิงอาจคิดจะ ‘เก็บกินคนเดียว’ โทสะในใจหลิวอีโส่วก็ปะทุขึ้นมาทันที
เพื่อดึงหลินเฟิงมาเป็นพวก เขายอมแบ่งผู้หญิงให้อย่างใจกว้าง ถึงขั้นให้หลินเฟิงได้ลิ้มลองก่อนก็ยังได้
แต่เขาทนไม่ได้เด็ดขาด ถ้าตัวเองอดสนุก!
ตอนนี้หลินเฟิงพูดเพียงประโยคเดียว ก็จะให้เขายอมปล่อยสาวงามที่อยู่ตรงหน้าไป เขาจะทำใจยอมได้อย่างไร!
“น้องหลินเฟิง นายคงไม่...”
หลิวอีโส่วยังอยากโต้แย้ง แต่หวงเหมาที่อยู่ข้าง ๆ กลับทนไม่ไหว กระโจนออกมาเป็นคนแรก
“แม่งเอ๊ย!”
“นายพูดว่าเป็นเพื่อนก็เป็นเพื่อนงั้นเหรอ?”
“พวกเราตั้งหลายคนเสียเวลาอยู่กับนายตั้งนาน จะให้จบแค่นี้หรือไง? เห็นพวกเราเป็นตัวตลกหรือไง?”