เข้าใจผิดงั้นหรือ?
เฉินหนิงเสวี่ยโกรธจนหัวเราะออกมา นางจ้องหลินเฟิงเขม็ง
“ฟังสิว่าพวกสารเลวข้างล่างนั่นกำลังพูดอะไรกัน!”
“ฉันนี่ตาบอดจริง ๆ ถึงได้คิดว่านายเป็นคนดี!”
หลินเฟิงทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง “ฉันไม่ได้เป็นพวกเดียวกับพวกเขา...”
“ไม่ได้เป็นพวกเดียวกันงั้นหรือ?”
เฉินหนิงเสวี่ยแค่นหัวเราะ แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
“นายคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง?”
“พวกนายมาด้วยกัน พวกนั้นยังช่วยดูต้นทางให้นายขึ้นมาหาฉัน...”
พูดถึงตรงนี้ นางก็ไม่กล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ จึงเว้นไปครู่หนึ่งก่อนจะย้อนถาม
“ถ้าไม่ใช่พวกเดียวกัน แล้วจะเรียกว่าอะไร?”
หลินเฟิงอยากพูดอะไรบางอย่าง
แต่สถานการณ์ตอนนี้ ต่อให้อธิบายสั้น ๆ ก็ไม่มีทางทำให้นางเข้าใจได้
เฉินหนิงเสวี่ยพูดยิ่งก็ยิ่งตื่นเต้น ร่างกายสั่นไหวตามแรงโกรธ
“ฉันบอกนายไว้เลยนะ หลินเฟิง!”
“ฉันยอมตายก็ไม่ยอมให้นายสมหวัง! ถ้านายคิดจะใช้กำลัง สิ่งที่นายจะได้ก็มีแต่ศพเท่านั้น...”
เมื่อเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของนางที่ยอมแตกสลายดีกว่ายอมจำนน หลินเฟิงเพียงย้อนถามอย่างสงบนิ่ง
“เสี่ยวเสวี่ย ลองคิดดูให้ดี ถ้าฉันคิดจะทำอะไรเธอจริง ๆ ยังจำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟังด้วยหรือ?”
ประโยคนั้นราวกับน้ำเย็นสาดลงมา ดับโทสะในใจเฉินหนิงเสวี่ยลงในพริบตา
นางชะงักไป
จริงด้วย...
ตอนนี้นางถูกเขากดไว้แน่นจนขยับไม่ได้
แค่เขาตะโกนเรียกคนข้างล่าง พวกสารเลวนั่นก็จะกรูกันขึ้นมา แล้วนางก็จบเห่แน่
หลินเฟิงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับนางเลย