ข้างบนหรือ?
หลินเฟิงเงยหน้าขึ้นมอง
เถาวัลย์และพุ่มไม้หลากชนิดเลื้อยปกคลุมหน้าผาสูงชัน
ตรงจุดที่สูงจากพื้นราวสี่เมตรกว่า ระหว่างเถาวัลย์ที่บดบังอยู่ มีปากถ้ำมืดมิดแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
ถ้าไม่สังเกตให้ดี คงมองไม่เห็นจริง ๆ
ที่นี่เหมาะจะเป็นที่พักพิงตามธรรมชาติอย่างยิ่ง
ป้องกันง่ายแต่บุกยาก คนเพียงคนเดียวก็ขวางทัพนับหมื่นได้
หลิวอีโส่วเองก็เห็นถ้ำนั้น พลันยิ้มกว้างด้วยความยินดี
หลังปล่อยจางปู้ซาน เขาก็โบกมือใหญ่ ๆ พลางสั่งเสียงเบา “พวกเราเห็นกันหมดแล้วใช่ไหม? ใครจะขึ้นไปก่อน!”
หวงเหมาอดใจไม่ไหวมานานแล้ว
เจ๊ลี่ที่หลิวอีโส่วรับปากไว้ เขายังไม่ได้แตะต้องแม้แต่เส้นผมสักเส้น คราวนี้คงถึงตาเขาแล้วกระมัง
“สาวงาม ฉันมาแล้ว!”
เขาถูมือไปมา พึมพำพลางพุ่งเข้าไป คว้าเถาวัลย์แล้วใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นไป
หวงเหมาปีนได้เร็วมาก อีกนิดเดียวก็จะถึงปากถ้ำแล้ว
ทันใดนั้น ก้อนหินขนาดเท่าศีรษะคนก็พุ่งออกมาจากในถ้ำ กระแทกเข้ากลางอกเขาเต็ม ๆ
“โอ๊ย! บรรพบุรุษเอ๊ย!”
หวงเหมาร้องลั่น ร่วงลงมาจากกลางอากาศ ตกกระแทกพื้นจนมึนงงไปหมด นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
“บ้าเอ๊ย ยัยหนูนี่รับมือยากชะมัด!” หลิวอีโส่วสบถ ก่อนหันไปมองจางปู้ซาน “พี่จาง ลูกสาวพี่เองนะ ไม่งั้นพี่ขึ้นไปลองดูหน่อยไหม?”
ในความคิดเขา สองพ่อลูกต่อให้มีเรื่องขัดใจกัน อย่างไรก็คงไม่ถึงกับลงมือหนักกับพ่อแท้ ๆ หรอกกระมัง
จางปู้ซานรีบโบกมือปฏิเสธ สีหน้าขมขื่น “พี่หลิว ผมไม่ไหวหรอก สังขารแก่ ๆ อย่างผมจะปีนขึ้นไปได้ยังไง”