.......
ในความมืด หัวใจของเฉินหนิงเสวี่ยเต้นรัว
เธอยกมือปิดหูแน่น แต่ก็ยังหยุดเสียงชวนให้หน้าแดงนั้นไม่ได้
ทั้งอับอาย ทั้งอยากรู้อยากเห็น.....
แถมยังมีความรู้สึกร้อนวูบวาบแผ่เข้าจู่โจมเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอพลิกตัว เอาแก้มแนบกับผนังหินเย็นเฉียบ แล้วคอยเตือนตัวเองไม่หยุด
ไม่ได้ ห้ามคิดต่อแล้ว
แต่ในหัวกลับจินตนาการภาพต่าง ๆ ขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็สลัดไม่ออก
ถ้า......
ถ้าหลินเฟิงยื่นข้อเรียกร้องแบบนั้นกับเธอ เธอควรทำอย่างไรดี?
ตอบตกลงหรือ?
ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด!
เฉินหนิงเสวี่ยส่ายหน้าแรง ๆ
เธอได้รับการศึกษามาสูง ย่อมมีขอบเขตและศักดิ์ศรีของตัวเอง
แต่......เธอก็นึกถึงช่วงก่อนหน้านี้ ตอนที่ร่างกายไม่สบายจึงไปโรงพยาบาล
หลังจากแพทย์ดูผลตรวจแล้ว ก็จ้องเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนจะกำชับอย่างจริงจัง
“คุณเฉิน ร่างกายของคุณทุกอย่างปกติดี มีแค่ระบบต่อมไร้ท่อที่แปรปรวนนิดหน่อย”
“ในกรณีนี้ ไม่แนะนำให้งดเว้นเรื่องนั้นเป็นเวลานาน เพราะไม่ดีต่อสุขภาพกายและใจ”
“การมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาอย่างพอเหมาะจะช่วยปรับสมดุลฮอร์โมนในร่างกายได้...”
ตอนนั้นเธอฟังจนหน้าแดงก่ำ
ตอนนี้พอมาคิดดู คำพูดของหมอก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล
ต่อให้......ต่อให้เธอกับหลินเฟิงมีอะไรกันขึ้นมา
นั่นก็ไม่ใช่การขายเรือนร่าง แต่เป็นการ......เพื่อสุขภาพกายและใจ
ใช่ เพื่อสุขภาพ
พอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังหาข้ออ้างให้เรื่องแบบนี้ เฉินหนิงเสวี่ยก็ยิ่งรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
เธอขดตัวอยู่ในมุมห้อง บังคับตัวเองให้คิดถึงเรื่องอื่น
ไม่รู้ว่าอดทนอยู่นานเท่าไร ในที่สุดเสียงชวนให้ใจว้าวุ่นก็ค่อย ๆ เงียบลง