【อ่านในหัว เข้าใจไหม】
【สนุกก็พอแล้ว จะกินเนื้อวัวอะไร ฉันอยากกินปูจักรพรรดิต่างหาก......】
【นิยายสายเอาฮา ความสนุกสำคัญที่สุด!! (ใครอยากดูท่าสังหารจากโลกกู่ คงต้องรอหลังตอนที่ 50 ท่าสังหารของโลกกู่มันเกินสมดุลไปมาก! อยากดูอะไรก็ฝากข้อความไว้ในคอมเมนต์ได้เลย)】
【ป.ล.: เรื่องการตั้งค่าดอกบัวเพลิงพุทธพิโรธในตอนที่ 21 ผู้เขียนกระจายเปลวอัคนีต่างชนิดกันออกไป ทุกครั้งที่ได้เปลวอัคนีมาหนึ่งชนิด ก็จะเข้าใจหลักแห่งเปลวอัคนีนั้นได้ส่วนหนึ่ง เดิมทีทำแบบนี้เพื่อให้กำลังรบสมดุลกัน แต่ก็มีบางคนรู้สึกว่าแบบนี้ไม่สะใจ ผมทำได้แค่บอกว่ารสนิยมคนเราต่างกัน (ไม่ชอบก็ปิดด้วยกากบาทมุมซ้ายบนได้เลย) เพิ่งเข้ามาก็ไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้วให้คะแนนแย่ เฮ้อ......เมตตากันหน่อยได้ไหม ท่านยอดฝีมือทั้งหลาย!!】
【เนื้อเรื่องมีดังนี้】
.........
เมืองชางหนาน โรงเรียนมัธยมแห่งที่สอง
แถวหลังริมหน้าต่าง ถิ่นกำเนิดของราชา
หลับในห้องเรียน กิจวัตรประจำวันของราชา
ชายหนุ่มผู้สง่างามและหล่อเหลาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง กำลังเพลิดเพลินกับฝันดีอยู่ในขณะนี้
“วันนี้พวกเราจะมาเรียนประวัติศาสตร์ต้าเซี่ยยุคใหม่กับวิกฤตการณ์กัน......”
“นักเรียนทุกคน มีใครรู้บ้างว่าวันรอดชีวิตคือวันไหน”
“ฉินเทียน! หลับในห้องเรียนอีกแล้ว!”
ยางลบกระดานก้อนหนึ่งพุ่งเป็นเส้นโค้งงดงามกลางอากาศ ก่อนที่ฉินเทียนจะรับมันไว้ได้อย่างมั่นคง
“หลับในห้องเรียนอะไร ผมเรียนจบไปหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ”
“หรือว่าฝันร้าย? แต่ฝันนี่สมจริงเกินไปแล้วนะ โอ้ ยางลบกระดานนี่เหมือนของจริงเลย”
ฉินเทียนขยี้ตา กวาดตามองรอบตัว แล้วนิ่งอึ้งไปสองวินาที
เดี๋ยวก่อน......
“Where am I?”
“ฉันเป็นใคร เกิดอะไรขึ้น”
ครูไม่ได้สนใจเขา แต่หันไปตะโกนเรียกเพื่อนร่วมโต๊ะข้าง ๆ “หลินฉีเย่ เจ้าบอกฉินเทียนหน่อยว่าวันรอดชีวิตคือวันไหน”
“ครูครับ เป็นวันที่เก้าของเดือนสามทุกปีครับ”
หลินฉีเย่ลุกขึ้นตอบ ก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง
“ฉินเทียน เจ้าหัดเรียนจากเพื่อนร่วมโต๊ะบ้างสิ ดูคนอื่นเขาสิ ถึงดวงตาจะบาดเจ็บก็ยังตั้งใจฟัง ไม่รู้มาโรงเรียนทุกวันทำไม กลับบ้านไปทำไร่เสียยังดีกว่า”
ครูด่าอย่างหงุดหงิด ก่อนจะสอนต่อ
ฉินเทียนไม่ใส่ใจคำพูดของครู หันไปมองเด็กหนุ่มที่ชื่อหลินฉีเย่ แล้วสีหน้าก็พลันเคร่งขรึม
ผ้าแพรดำพันดวงตา?
วันที่เก้าเดือนสาม วันรอดชีวิต?
“ให้ตายเถอะ ฉันทะลุมิติมาอยู่ในโลกฟันเทพแล้วเหรอ?”
ฉินเทียนรู้สึกปวดหัวขึ้นมาวูบหนึ่ง เมื่อครู่ตัวเขายังสารภาพรักกับเทพธิดาในใจอยู่กลางถนน จู่ ๆ ก็มีแสงสีขาววาบผ่าน เขายังนึกว่าเทพีแห่งชัยชนะมารับเสียอีก ใครจะคิดว่าสิ่งที่มาถึงกลับเป็นรถบรรทุก
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าสารภาพรักกลางถนน ไม่อย่างนั้นก็อาจมีพวกก็อบลินทนดูไม่ไหว แล้วขับรถบรรทุกพุ่งชนใส่เต็มแรงจริง ๆ
“เทพธิดาของฉัน!”
ฉินเทียนคร่ำครวญในใจ โธ่เอ๊ย ถ้าจะให้ฉันทะลุมิติก็ให้มันดี ๆ หน่อยสิ เทพธิดาของฉันยังรอฉันอยู่นะ!
......เดี๋ยวก่อน นี่คือโลกฟันเทพงั้นเหรอ?
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าตัวเขาอยู่ในเมืองชางหนานเมื่อสิบปีก่อนหรือเปล่า ถ้าอยู่ที่นี่จริง เขาก็คงตายไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว......
ถึงจะไม่ได้อยู่ที่นี่ โลกนี้ก็มีเทพมากมาย แถมยังมีสัตว์ประหลาดเพ่นพ่านไปทั่ว คนธรรมดาอย่างเขาจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง?
ฉินเทียนพลันได้สติขึ้นมา รีบใช้นิ้วนับคำนวณเส้นเวลา
“ฉินเทียน เจ้ากำลังนับอะไรอยู่?” หลินฉีเย่ที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร นับดูว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วัน”
หลินฉีเย่: (￢‸￢) ?
“หรือจะเริ่มใหม่ไปเลยดีนะ บางทีอาจทันไปร่วมงานศพของเทพธิดาก็ได้”
ฉินเทียนเปิดหน้าต่างแล้วมองลงไปข้างล่าง ถ้ากระโดดลงไปตอนนี้ อีกสักสิบแปดปีเทพธิดาของเขาก็คงใกล้ลงหลุมแล้วเหมือนกัน
หลินฉีเย่เห็นดังนั้นก็รีบคว้าแขนเขาไว้ พลางเกลี้ยกล่อมว่า “อย่าหุนหันสิพี่ ต่อให้เป็นมดก็ยังดิ้นรนเอาชีวิตรอด อยู่ไปอย่างทุกข์ทนยังดีกว่าตายอย่างสบาย!”
“ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องเกลี้ยกล่อม!”
ฉินเทียนสะบัดมือหลินฉีเย่ออก แล้วลุกพรวดขึ้นยืน เท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่บนขอบหน้าต่าง
【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ผูกเข้ากับระบบท่าสังหารทุกพิภพแล้ว】
【ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในโลกฟันเทพ และกำลังจะปลิดชีพตนเอง】
【มอบโอกาสสุ่มท่าสังหารจากหมื่นฟ้าพันพิภพหนึ่งครั้ง ต้องการสุ่มหรือไม่?】
ฉินเทียนชะงักไป ก่อนจะดีใจขึ้นมาทันที
มีระบบก็บอกกันแต่แรกสิ ทำเอาฉันเสียอารมณ์หมด!
“สุ่ม!”
【สุ่มสำเร็จ】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับท่าสังหารวิถีเทพ: นิ้วขังสวรรค์มหาป่า】
【นิ้วขังสวรรค์มหาป่า: นิ้วที่หนึ่งตัดแม่น้ำ นิ้วที่สองถล่มขุนเขา นิ้วที่สามแหวกฟ้า นิ้วที่สี่ทำลายโลก นิ้วที่ห้าสังหารเทพ! นิ้วที่หก.....】
【หมายเหตุ: นิ้วขังสวรรค์มหาป่ามีพลังไร้ขอบเขต เมื่อใช้ออกไปสามารถทำลายฟ้าดินได้ โปรดใช้อย่างระมัดระวัง!!!】
“นิ้วขังสวรรค์มหาป่า นี่ไม่ใช่วิชาประจำตัวของบรรพชนยุทธ์หรอกเหรอ? ใช้อย่างระมัดระวังอะไรกัน บรรพชนยุทธ์ใช้เป็นท่าปกติแท้ ๆ”
“แต่มีแค่วิชาแล้วจะมีประโยชน์อะไร ฉันยังต้องฝึกฝนอีก รอให้ฉันสังหารทะลวงโลกนี้กลับไป เทพธิดาของฉันก็คงท้องป่องแล้ว!”
“ฉันตัดสินใจแล้ว ต่อให้เป็นระบบก็ห้ามฉันไม่ได้!”
ฉินเทียนยืนด้วยเท้าทั้งสองข้างอยู่ริมหน้าต่าง เตรียมจะกระโดดลงไปจบทุกอย่าง
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์มุ่งมั่นจะตาย เปิดภารกิจเอาชีวิตรอดแบบบังคับ】
【เนื้อหาภารกิจ: มีชีวิตรอด】
【รางวัลภารกิจ: ทุกครั้งที่มีชีวิตรอดหนึ่งวัน จะได้รับผลการฝึกพลังจิตหนึ่งปี】
“ซี้ด......หมายความว่า ขอแค่ฉันเก็บตัวเอาชีวิตรอด ก็แข็งแกร่งขึ้นได้งั้นเหรอ?”
“ฉันเข้าใจแล้ว! ขอแค่กินเนื้อวัวอย่างสงบเสงี่ยม ก็ไร้เทียมทานทั่วหล้าได้!”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ฉินเทียนหัวเราะเสียงดัง มุมปากฉีกยิ้มกว้างไปถึงใบหู “ฉันรักเนื้อวัว!”
ภาพนี้ทำเอาเพื่อนร่วมชั้นในห้องตกใจจนสะดุ้ง ทุกคนรู้สึกราวกับว่าวินาทีถัดไปฉินเทียนจะชักปืนขึ้นมาจ่อหัวพวกเขา แล้วพูดว่า ‘ฉันไม่กินเนื้อวัว’
ครูใจหายวาบ คิดในใจว่าท่าไม่ดีแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ใบประกอบวิชาชีพครูคงละลายเหมือนครีมแน่ จึงรีบก้าวฉับ ๆ ไปหาเขาแล้วดึงกลับมา
“นักเรียนฉินเทียน ใจเย็น ๆ ก่อน เมื่อกี้ครูพูดผิดเอง อย่าเก็บไปคิดเลย ครูขอโทษก็ได้ไหม?”
“แค่ก ๆ...เอ่อ ครูครับ ผมไม่เป็นไร เมื่อกี้เหมือนโดนยึดร่างไป......”
ฉินเทียนกระแอมสองครั้ง แล้วกลับไปนั่งที่เดิม ให้ตายเถอะ เมื่อกี้หัวเราะได้น่าขนลุกชะมัด
ครูถอนหายใจอย่างโล่งอก ปิดหน้าต่างให้เรียบร้อย แล้วกำชับหลินฉีเย่เบา ๆ ให้คอยห้ามฉินเทียนไว้ ก่อนจะเริ่มสอนต่อ
กริ๊ง กริ๊ง เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น
หลินฉีเย่มองฉินเทียนที่นั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ อดเอ่ยปากไม่ได้ว่า
“เหล่าฉิน ให้ฉันแนะนำหมอให้สักคนไหม?”
“หมอ?”
ฉินเทียนได้สติกลับมา หมอที่หลินฉีเย่จะแนะนำให้ ไม่ใช่หมอรักษาโรคจิตหรอกเหรอ?
“เจ้านั่นแหละที่เป็นโรคจิต!”
หลินฉีเย่ยักไหล่ ไม่ได้พูดอะไร เขาเป็นโรคจิตจริง ๆ แถมในหัวก็ยังมีโรงพยาบาลจิตเวชอยู่อีกแห่งหนึ่งด้วย
ฉินเทียนเหลือบมองหลินฉีเย่ ความทรงจำส่วนหนึ่งที่ไม่ใช่ของเขาพลันหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
ที่แท้เขากับหลินฉีเย่ก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ต่อมาหลินฉีเย่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ทั้งสองจึงขาดการติดต่อกัน จนกระทั่งไม่นานมานี้เขาย้ายกลับมาเรียนที่นี่ ทั้งคู่ถึงได้กลับมาพบกันอีกครั้ง แถมยังกลายเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกัน ความผูกพันในวัยเด็กก็ยังคงอยู่
ฉินเทียนหัวเราะคิกคัก ช่วงแรกแค่เกาะขาหลินฉีเย่ไว้ แล้วค่อย ๆ เติบโตอย่างมั่นคงก็พอ
พอถึงช่วงกลาง เขาจะบุกขึ้นไปยังเกาเทียนหยวน จากนั้นก็ขึ้นไปสังหารถึงแดนเทพโอลิมปัส สุดท้ายก็เคลียร์โลกฟันเทพแบบรวดเดียวจบด้วยชีวิตเดียว เท่านี้เขาก็จะได้กลับไปพบเทพธิดาของตัวเอง แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
หลินฉีเย่มองฉินเทียนที่ยิ้มให้ตัวเองอย่างโง่งม แล้วก็พูดไม่ออก หมอนี่บอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นโรคจิต แต่ดูแล้วอาการหนักกว่าเขาเสียอีก
ถ้าทำได้ เขาอยากจับฉินเทียนยัดเข้าโรงพยาบาลจิตเวชของตัวเองไปบำบัดให้ดีเสียหน่อย
“เลิกจ้องฉันแล้วยิ้มโง่ ๆ ได้ไหม? หลอนชะมัด”
“ก็แค่ไม่ได้เจอนายนาน เลยคิดถึงนิดหน่อย”
หลินฉีเย่กลอกตาเมื่อได้ยิน รู้สึกขนลุกจนขนไก่ร่วงเต็มพื้น
“ฉันไม่ใช่เกย์ อย่าคิดไปเอง!”
มุมปากฉินเทียนกระตุก เขาหันหน้าหนีไป ไม่พูดอะไรอีก ชัดเลยว่าคุยกับคนป่วยทางจิตไม่รู้เรื่องจริง ๆ ความคิดประหลาดอะไรเนี่ย
“แผงระบบ”
【โฮสต์: ฉินเทียน】
【อายุ: 18 ปี】
【ขอบเขต: ขั้นจานเทียนระยะแรก คาดว่าจะทะลวงสู่ขั้นบ่อฉื่อในอีกสามวัน】
【ท่าสังหาร: นิ้วขังสวรรค์มหาป่า นิ้วที่หนึ่ง หมายเหตุ: เมื่อขอบเขตเพิ่มขึ้น จำนวนของนิ้วจะเพิ่มขึ้น สูงสุดเก้านิ้วรวมเป็นหนึ่ง กลายเป็นตราขังสวรรค์มหาป่า】
“โห อีกสามวันถึงจะทะลวงขั้นบ่อฉื่อ เฮ้อ เอาจริง ๆ ก็ช้าไปหน่อย”
ฉินเทียนเบ้ปาก แต่ก็เป็นเรื่องปกติ ใช่ว่าทุกคนจะเหมือนหลินฉีเย่ที่ใช้เวลาแค่สิบปีก็ไปถึงขอบเขตสูงสุด ถ้าคำนวณพลังจิตตามความเร็วในการฝึกของหลินฉีเย่ งั้นเขาคงเคลียร์โลกฟันเทพได้ในสิบวันแล้ว
“สามสิบปีทางตะวันออกของแม่น้ำ สามสิบปีทางตะวันตกของแม่น้ำ อย่าดูแคลนเด็กหนุ่มที่ยากจน!”
“เทพสูงสุดบ้าบออะไร รอฉันพัฒนาสักหน่อยก่อนเถอะ ถ้าฉันไม่จับแกเป็นลูกสมุนเก็บแต้ม ก็ถือว่าพลาดหนักแล้ว!!!”