เมื่อเซี่ยงหว่านออกจากสถานีตำรวจก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว
ข้างนอกกำลังหิมะตก
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างเหลือบมองผู้หญิงที่ใบหน้ามีร่องรอยบาดแผลจาง ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง และเดินกะเผลกไปมาเป็นระยะ
แต่เซี่ยงหว่านกลับไม่สนใจสายตาหรือเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของพวกเขา
เธอลากฝีเท้าหนักอึ้ง เดินก้มหน้าอย่างเหม่อลอย พลางจ้องโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอแตกละเอียด
นิ้วมือเปื้อนคราบเลือดสั่นเทาขณะกดปุ่มโทรออก แล้วป้อนตัวเลขสิบเอ็ดหลัก
“ตู๊ด...”
“ตู๊ด...”
ไม่ผิดไปจากตอนที่เธอโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินอย่างร้อนรนตอนถูกทำร้าย ไม่มีใครรับสาย
เกล็ดหิมะเกล็ดหนึ่งเกาะอยู่บนขนตา เธอกะพริบตา หยาดน้ำหิมะเย็นเยียบละลายซึมเข้าดวงตา
“หึ” เซี่ยงหว่านยกมุมปากขึ้นอย่างเยาะเย้ยตัวเอง
ช่างน่าสมเพชจริง ๆ
ในจังหวะที่มือของเธอหมดแรงและกำลังจะตกลง—
วินาทีสุดท้าย ปลายสายก็รับโทรศัพท์
“มีอะไร”
เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นจากปลายสาย ฟังดูเย็นชาเล็กน้อย
มือที่กำโทรศัพท์แน่นชะงักไป ใบหน้าของเซี่ยงหว่านฉายแววตกตะลึง “คุณซี...”
“คุณซี คุณหนูเจียงกำลังตามหาคุณอยู่ครับ”
คำพูดของเธอยังไม่ทันหลุดออกจากปาก เสียงผู้ช่วยของซีเฉิงอวี่ก็ดังมาจากปลายสาย จากนั้นชายหนุ่มก็พูดอย่างเฉยเมยว่า “วางสายก่อน”
คำพูดที่ยังเอ่ยไม่จบถูกเสียงสัญญาณสายไม่ว่างตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง
ใต้เสาไฟสูงตระหง่านตรงหัวมุมถนนที่ไร้ผู้คน เกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนปลายผมของเซี่ยงหว่าน ร่างผอมบางสั่นเทาเล็กน้อย
จู่ ๆ เสื้อคลุมตัวหนึ่งที่ยังอุ่นด้วยไอร่างกายก็คลุมลงบนไหล่ของเธอ
เซี่ยงหว่านชะงักไปเล็กน้อย พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าคนที่มาคือบรรณาธิการใหญ่เซี่ย
ชายหนุ่มกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนถามอย่างโกรธเคืองว่า “ใครกันที่ทำร้ายเธอจนเป็นแบบนี้”
เซี่ยงหว่านพ่นลมหายใจเป็นไอขาวแล้วส่ายหน้า
“ตอนที่พวกมันทำร้ายฉัน ฉันกระชากผมพวกมันมาได้หลายเส้น ใต้เล็บก็มีเศษผิวหนังของพวกมันติดอยู่ พอตรวจดีเอ็นเอแล้ว ตำรวจก็จะจับตัวพวกมันได้ในไม่ช้า”
ชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ถูกทำร้ายจนอยู่ในสภาพนี้แล้วยังรับมือได้อย่างใจเย็น แถมยังเตรียมการไว้ตั้งมากมายอีกหรือ
เซี่ยงหว่านคนนี้ สมแล้วที่เป็นคนที่เขาชื่นชมที่สุด
“เรื่องนี้พวกเราจะสืบให้ถึงที่สุด ดึกมากแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับบ้านก่อน”
เซี่ยงหว่านฝืนยิ้มแล้วขึ้นรถของชายหนุ่ม “บรรณาธิการใหญ่เซี่ย รบกวนคุณแล้วค่ะ”
“รบกวนอะไรกัน เธอเป็นลูกน้องของฉัน เธอโดนทำร้ายแล้วฉันจะนั่งดูเฉย ๆ ได้ยังไง อีกอย่าง คืนนี้ทุกคนออกไปทำงานกันหมด เหลือฉันอยู่ในออฟฟิศคนเดียว”
ชายหนุ่มหมุนพวงมาลัยแล้วพูดต่อว่า “แฟนเก่าของซีเฉิงอวี่กลับประเทศ ได้ยินว่าซีเฉิงอวี่ไปรับเธอที่สนามบินด้วยตัวเอง ทุกคนเลยอยากชิงข่าววงในกันทั้งนั้น”
ดวงตาที่แดงก่ำของเซี่ยงหว่านพลันแข็งค้าง
สมองของเธอพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ที่แท้ตอนที่เธอถูกลากเข้าไปในตรอกและถูกชกต่อยเตะถีบ ตอนที่โทรหาซีเฉิงอวี่เพื่อขอความช่วยเหลือ เขากำลังอยู่เป็นเพื่อนผู้หญิงอีกคน
เห็นได้ชัดว่าบรรณาธิการใหญ่เซี่ยไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าของเธอค่อย ๆ แย่ลง จึงพูดต่อไปตามลำพัง
เซี่ยงหว่านก้มหน้า นิ้วมือเปื้อนเลือดจิกลงบนหลังมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลอย่างแรง
ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของซีเฉิงอวี่
……
เธอไม่ปล่อยให้บรรณาธิการใหญ่เซี่ยไปส่งถึงหน้าบ้าน แต่ขอให้เขาจอดรถที่หมู่บ้านจัดสรรใกล้ ๆ จากนั้นจึงเรียกแท็กซี่กลับเมอยวน
เมื่อกลับถึงบ้าน เซี่ยงหว่านกำลังเปลี่ยนรองเท้าที่โถงทางเข้า แม่บ้านได้ยินเสียงจึงเดินออกมา พอเห็นสภาพของเธอก็ตกใจ รีบวิ่งเข้าไปหา
“คุณผู้หญิง เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้!”
แม่บ้านเข้าไปประคองเธอ เผลอไปโดนแผลที่แขนเข้าโดยไม่ตั้งใจ แต่เธอกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทั้งร่างเหมือนชาไปหมด ดวงตาไร้แวว
“ตอนลงพื้นที่สืบข่าว ฉันโดนทำร้ายค่ะ”
เธอพูดเพียงไม่กี่คำอย่างไม่ใส่ใจ แต่แม่บ้านกลับฟังแล้วใจหายวาบ
รู้ว่างานนักข่าวข่าวสังคมมีอันตราย แต่ไม่คิดว่าจะเสี่ยงถึงเพียงนี้
ดูท่าก่อนหน้านี้ที่คุณย่าบอกให้เธอลาออกจากงานปัจจุบัน ก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล
เมื่อเห็นเซี่ยงหว่านจ้องมองตู้รองเท้า แม่บ้านก็ไม่กล้าสบตาเธอ สีหน้าเผยความนัยบางอย่าง “คุณซียังไม่กลับค่ะ ได้ยินว่าคุณหนูเจียงกลับประเทศแล้ว”
เซี่ยงหว่านก้มหน้า ปอยผมสองสามเส้นบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง สีหน้าเธออ่านไม่ออก แต่แม่บ้านสัมผัสได้ว่าเธอกำลังเสียใจ
“คงจะ...”
แม่บ้านคิดจะอธิบายสักสองคำ แต่ถูกเซี่ยงหว่านยกมือห้าม “ฉันขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ ช่วยเอากล่องยามาไว้ที่ห้องฉันด้วย”
เมื่อเห็นเธอเดินขึ้นบันไดอย่างโซเซ แม่บ้านก็ถอนหายใจเงียบ ๆ แต่ยังคงทำตามคำพูดของเซี่ยงหว่านและไปหากล่องยา
ตอนเดินผ่านห้องนอนใหญ่ เธอชะโงกมองเข้าไป และเป็นอย่างที่คิด เซี่ยงหว่านไม่ได้อยู่ในนั้น
แต่อยู่ในห้องที่ติดกับห้องนอนใหญ่
ใครจะคิดว่าคุณผู้หญิงแต่งงานกับคุณซีมาสามปีแล้ว แต่ยังแยกห้องนอนกันอยู่
ไอน้ำอบอวลไปทั่วห้องน้ำ
เมื่อมองรอยฟกช้ำขนาดใหญ่ที่น่ากลัวบนร่างในกระจก ริมฝีปากของเธอก็สั่นระริก นิ้วมือที่เกร็งแข็งกระตุกอย่างรุนแรงกระชากเสื้อผ้าออก แล้วโยนลงถังขยะ
ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกใช้ไปจนหมด ร่างของเธอไถลลงไปนั่งกับพื้น
ไม่นานนัก เสียงสะอื้นแผ่วเบาก็ดังลอดออกมาจากห้องน้ำ แม่บ้านตั้งใจฟัง แต่กลับได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลซ่า
หลังอาบน้ำเสร็จ เซี่ยงหว่านปฏิเสธไม่ให้แม่บ้านช่วยทายา เธอนั่งบนโซฟา ทายาลงบนแผลอย่างลวก ๆ แล้วเอนตัวลงบนเตียง
ทันทีที่หลับตา ภาพตอนถูกทำร้ายกับเสียงหัวเราะน่าขยะแขยงของผู้ชายก็ผุดขึ้นมาในหัว
กระดูกปวดร้าวขึ้นมาเป็นระยะ
เธอพลิกตัว เปิดลิ้นชักหัวเตียง นิ้วมือคลำไปจนถึงขวดยาที่อยู่ลึกสุด เปิดฝา เทยาออกมาหนึ่งเม็ดแล้วโยนเข้าปาก กลืนลงไปทั้งอย่างนั้นโดยไม่ดื่มน้ำ
ด้วยฤทธิ์ของยานอนหลับ เซี่ยงหว่านจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว
ทว่าแม้ในยามหลับ เธอก็ยังขมวดคิ้วแน่น หน้าผากชุ่มเหงื่อ นิ้วมือที่กำชายผ้าห่มแน่นจนซีดขาวยังคงสั่นไม่หยุด
“ช่วยฉันด้วย...”
ใบหน้าของเซี่ยงหว่านที่ติดอยู่ในฝันร้ายซีดเผือด ร่างผอมบางสั่นเทาไม่หยุด น้ำตาไหลลงจากดวงตาที่ปิดสนิท
ห้องมืดสลัวและว่างเปล่าไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
……
เซี่ยงหว่านหลับยาวจนถึงช่วงเย็นของวันถัดไปจึงตื่นขึ้น
บาดแผลบนใบหน้าไม่ค่อยเห็นชัด เพราะยาขี้ผึ้งชนิดพิเศษหลอดนั้นช่วยให้แทบมองไม่ออกแล้ว แต่ร่างกายยังปวดมาก ตอนลุกจากเตียงเธอเกือบล้มลงกับพื้น
เมื่อคืนโชคดีที่มีคนใจดีเดินผ่านมาแล้วตะโกนเรียกตำรวจ พวกนั้นถึงได้หยุดลงมือและไม่ได้ทำร้ายเธอไปมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ลงไปพบพ่อแม่แล้ว
บรรณาธิการใหญ่เซี่ยให้เธอหยุดพักสองสามวัน กำชับให้อยู่บ้านพักผ่อนให้ดี
ตอนลงบันไดแล้วเดินผ่านห้องนอนใหญ่ เธอหยุดมองอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง
ประตูห้องยังเปิดค้างอยู่เหมือนเมื่อคืน
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเมื่อคืนซีเฉิงอวี่ไม่ได้กลับมา
แม่บ้านต้มไข่มาให้แล้วปอกเปลือกเรียบร้อย เธอนั่งอยู่บนโซฟา กลิ้งไข่ไปมาบนใบหน้าเพื่อลดอาการบวมที่ยังเหลืออยู่ พร้อมกับเปิดโทรศัพท์อ่านข่าว
สมแล้วที่เป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลซี ข่าวพาดหัวเมื่อคืนยังคงได้รับความสนใจอย่างล้นหลามจนถึงตอนนี้
แผ่นหลังของชายในภาพสูงใหญ่ผึ่งผาย ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางราตรีราวกับต้นสนเขียวชอุ่ม
แม้จะเป็นเพียงภาพถ่ายภาพเดียวและมีแค่แผ่นหลัง ก็ยังยากจะมองข้ามออร่าทรงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
ส่วนผู้หญิงบนรถเข็นที่เขาเข็นอยู่ เผยให้เห็นเพียงแผ่นหลังครึ่งตัวท่อนบน
เจียงยวนซี
เซี่ยงหว่านปิดข่าวเงียบ ๆ แต่เผลอบีบไข่ในมือแตกโดยไม่ตั้งใจ
เธอก้มมองไข่แดงที่เลอะเสื้อแล้วขมวดคิ้ว ขอบตาค่อย ๆ แดงขึ้น
ไม่ได้เรื่องเลย
สามปีแล้ว ยังมองใจของซีเฉิงอวี่ไม่ออกอีกหรือ
จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปที่ห้องหนังสือ ตั้งใจจะหาหนังสือสักสองเล่มมาเบี่ยงเบนความสนใจ
ห้องหนังสือของซีเฉิงอวี่สะอาดเป็นระเบียบ ไม่มีของตกแต่งเกินจำเป็น ต่างจากห้องหนังสือของเธอที่มีทั้งกล่องสุ่มและของเล่นยอดนิยมกองอยู่เต็มไปหมด
ลิ้นชักโต๊ะทำงานไม่ได้ปิด หน้าต่างบานหนึ่งในห้องหนังสือเปิดแง้มไว้ ลมพัดจนเอกสารในลิ้นชักส่งเสียงพลิกกระพือ
กระดาษแผ่นหนึ่งกำลังจะปลิวลงพื้น
เซี่ยงหว่านเดินเข้าไปเก็บกระดาษ พอกำลังจะวางกลับลงลิ้นชัก สายตาก็ชะงักทันทีเมื่อเห็นของที่อยู่ในนั้นชัด ๆ
สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ คือใบสัญญาการหย่าร้างฉบับหนึ่ง