“ให้ตายสิ! น้องเจินเจินโหดขนาดนี้เลยเหรอ?” จงจิ้งเฟยตะลึงงัน ยืนถือดาบใหญ่ของตัวเองนิ่งค้างอยู่กับที่
“รีบหน่อยสิ อย่ามัวอึ้ง ลุย!” ซ่งจือหย่วนผลักจงจิ้งเฟย
เจี่ยนเฮ่ออันเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็เข้าไปยืนข้างเหยียนเจินเจิน ร่วมต่อสู้ไปกับเธอ สายตาคอยจับจ้องเธออยู่ตลอด พร้อมคอยปกป้อง
“เยว่เยว่ เลิกมองได้แล้ว รีบไปสู้!” เซี่ยจิ่งเสวียนเหลือบมองน้องสาว ก่อนพูดกับเธอตรง ๆ ว่า “ผู้ชายมีอีกตั้งเยอะ!”
เซี่ยจิ่งเยว่หันไป ระบายความโกรธทั้งหมดใส่พวกชายเคราครึ้มทันที
“ซอมบี้ล่ะ? ซอมบี้อยู่ไหน?” ชายเคราครึ้มรีบตะโกนถาม
“ลูกพี่! ไม่มีซอมบี้แล้ว ก่อนหน้านี้ปล่อยออกมาหมดแล้ว!” ชายผอมแห้งรีบตะโกนตอบ
“ให้ตายสิ!” ชายเคราครึ้มหันกลับไปมอง ก่อนหันตัวพ่นสายน้ำใส่กำแพง แล้วอาศัยแรงจากสายน้ำส่งตัวเองขึ้นไปยังชั้นสอง
เหยียนเจินเจินเงยหน้ามองอย่างประหลาดใจ “ทำ...ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!”
ชายผอมแห้งเห็นลูกพี่หนีไปแล้ว ก็รีบเผ่นตามกลับไปทันที
“น้องเจินเจิน สู้เก่งไม่เบาเลยนะ!” หลังซ่งจือหย่วนจัดการลูกน้องที่เหลือไม่กี่คนจนตาย เขาก็เดินเข้ามามองเหยียนเจินเจินในชุดโลลิตา ดาบใหญ่ในมือยังเปื้อนเลือด ส่วนกระโปรงสีดำก็มีเลือดหยดติ๋ง ๆ ไม่ขาดสาย
“ว้าว! โลลิตากระหายเลือด! น้องสาว สุดยอดไปเลย!” จงจิ้งเฟยอดผิวปากไม่ได้
เจี่ยนเฮ่ออันขมวดคิ้วมองเหยียนเจินเจิน ก่อนเงยหน้ามองเซี่ยจิ่งเสวียนแล้วเอ่ยสั้น ๆ ว่า “น้ำ!”
เซี่ยจิ่งเสวียนมองเหยียนเจินเจิน “คุณเหยียน อยากล้างตัวหน่อยไหม?”
“โฮสต์ พระเอกกำลังรังเกียจคุณอยู่นะ~”