“ฉันไปเอง!” เจี่ยนเฮ่ออันเอ่ยขึ้น
“พี่เฮ่ออัน ฉันไปเอง ใช้มิติจะสะดวกกว่า!” เหยียนเจินเจินกระโดดโลดเต้นขึ้นบันไดไป
พอขึ้นไปถึงชั้นบน เหยียนเจินเจินเหลือบมองทิศทางที่เด็กซ่อนตัวอยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง
เด็กที่ซ่อนอยู่ตรงมุมห้องเห็นเหยียนเจินเจินมองมา ก็รีบหดตัวกลับไปทันที พลางกลืนน้ำลาย
หลังเก็บเตียงลงมิติแล้ว เหยียนเจินเจินก็เดินลงมาชั้นล่างและเอ่ยขึ้นว่า “คืนนี้ตอนเข้าเวรยามคงต้องระวังกันหน่อย”
ซ่งจือหย่วนถามขึ้นว่า “น้องเจินเจิน สังเกตเห็นอะไรหรือเปล่า?”
“หมู่บ้านนี้ด้านหลังเป็นภูเขา ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า พืชจะกลายพันธุ์ไหม กลางคืนอาจไม่ปลอดภัย” เจี่ยนเฮ่ออันรับคำพูดต่อ พลางมองเหยียนเจินเจิน “เจินเจิน รีบพักผ่อนเถอะ”
“อ้อ!” เหยียนเจินเจินวางเตียงออกมา “พี่เยว่เยว่ เรานอนเตียงเดียวกันนะ ส่วนเตียงนี้พี่เฮ่ออันนอนกับพี่เซี่ย พี่ซ่งกับพี่จิ้งเฟยนอนโซฟาตัวนี้พอไหม?”
“ได้” ซ่งจือหย่วนพยักหน้า
เหยียนเจินเจินไม่สนใจว่าคนอื่นจะทำอย่างไร เธอเอนตัวลงบนเตียงแล้วหลับไปทันที
เซี่ยจิ่งเยว่ทอดมองใบหน้ายามหลับของเหยียนเจินเจิน ก่อนยิ้มพลางพูดว่า “อิจฉาเจินเจินจริง ๆ หลับปุ๊บปั๊บเลย!”
“เยว่เยว่ เธอก็รีบพักเถอะ” เซี่ยจิ่งเสวียนเร่งน้องสาว
“ได้!”
พอหญิงสาวทั้งสองหลับแล้ว เจี่ยนเฮ่ออันก็กำชับว่า “พวกนายจัดเวรกันเองนะ พวกเราขอหลับสักงีบก่อน”
ไม่นาน ราตรีก็คลี่คลุม หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงลมหวีดหวิวจากด้านนอก