“นี่ หลับปุ๋ยเลยแฮะ!” จงจิ้งเฟยอุทานอย่างทึ่ง
เจี่ยนเฮ่ออันมองทุกคนแล้วพูดว่า “พลังพิเศษนี้โกงเกินไปแล้ว อย่าเอาไปพูดที่ไหนล่ะ บอกคนนอกไปว่าเป็นพลังพิเศษธาตุไม้ก็พอ”
“รู้แล้ว! ดูจากสภาพคุณหนูเหยียนแล้ว พลังพิเศษคงกินแรงมากแน่ ๆ!” เซี่ยจิ่งเสวียนพูด “พวกเราก็ต้องรีบพัฒนาพลังพิเศษให้ดีเหมือนกัน จะปล่อยให้คุณหนูเหยียนคอยปกป้องพวกเราตอนเจออันตรายตลอดไปไม่ได้หรอกนะ”
“พี่ เฮ่ออัน พวกเราทำมื้อเย็นเสร็จแล้ว!” เซี่ยจิ่งเยว่เดินออกมาพลางบอก
“โอ้~ ได้กินข้าวแล้ว~” จงจิ้งเฟยเดินเข้าครัวไปหยิบอาหารอย่างอารมณ์ดี
“พี่ เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่เหรอ? น้องเจินเจินไม่กินข้าวหรือ?” เซี่ยจิ่งเยว่ถามเมื่อเห็นเหยียนเจินเจินนอนอยู่บนโซฟา
“ฉันแบ่งข้าวไว้ให้เธอแล้ว ปล่อยให้นอนก่อนเถอะ ใช้พลังพิเศษไปเยอะมาก” เจี่ยนเฮ่ออันถือชามไว้ แล้วตักอาหารส่วนหนึ่งแยกไว้ให้เหยียนเจินเจิน
“พี่เยว่ เมื่อกี้พลาดเรื่องเด็ดไปแล้ว พลังพิเศษของน้องเจินเจินคือพลังทำสำเนา!”
“พลังทำสำเนา?” เซี่ยจิ่งเยว่ถามอย่างสงสัย
“ใช่! เมื่อกี้เธอทำสำเนาพลังธาตุทองของฉัน กับพลังธาตุสายฟ้าของพี่เฮ่อได้ด้วย เหมือนกันเป๊ะ สำเนาแล้ววางเลย!” จงจิ้งเฟยพูดอย่างตื่นเต้น
“งั้นพลังรักษาของฉันก็ทำสำเนาได้เหมือนกันไหม?” เซี่ยจิ่งเยว่ถาม “แล้วการชำระล้างแก่นคริสตัลล่ะ?”
เซี่ยจิ่งเสวียนมองน้องสาว แล้วหันไปมองเจี่ยนเฮ่ออัน “เฮ่ออัน รอคุณหนูเหยียนพักจนหายเหนื่อยแล้ว ให้เธอลองอีกทีเถอะว่าทำสำเนาพลังของพวกเราได้ทุกคนไหม พวกเราจะได้รู้ไว้”