หลังจากเหยียนเจินเจินเข้ามาในห้อง เธอก็เอนตัวลงบนโซฟา หยิบผ้าห่มผืนหนึ่งมาคลุมตัวตามใจ ก่อนตั้งใจจะงีบต่ออีกสักตื่น
“โฮสต์ ฉันว่าช่วงนี้คุณนอนเยอะไปหรือเปล่า?” ถังหยวนเริ่มเป็นห่วง พลางสแกนร่างกายของเหยียนเจินเจิน “อืม~ ร่างกายไม่มีปัญหา!”
“ถังหยวน ฉันแค่ฝึกฝนเร็วเกินไป ใช้แรงกายมากน่ะ วางใจเถอะ!” เหยียนเจินเจินตอบ
เจี่ยนเฮ่ออันตามเข้ามา พอเห็นเหยียนเจินเจินนอนอยู่บนโซฟา เขาก็ขมวดคิ้วแล้วนั่งลงข้าง ๆ ก่อนยื่นมือไปแตะหน้าผากเธออย่างเป็นห่วง “เจินเจิน?”
“พี่เฮ่ออัน ฉันไม่เป็นไร แค่ง่วงน่ะ!”
ซ่งจือหย่วนกับคนอื่น ๆ ที่ตามเข้ามาทีหลัง เห็นเหยียนเจินเจินหลับตาอยู่ก็พากันเป็นห่วง
“น้องเจินเจิน ใช้พลังจิตมากเกินไปหรือเปล่า?” ซ่งจือหย่วนถาม ช่วงหลายวันที่เดินทาง เขาเองก็ฝึกควบคุมพลังจิต จึงเหนื่อยมากเช่นกัน
เจี่ยนเฮ่ออันเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของซ่งจือหย่วน จึงถามว่า “พลังจิตเหรอ?”
“อืม! ช่วงนี้ฉันฝึกควบคุมอยู่ รู้สึกว่าใช้พลังไปเยอะมาก” ซ่งจือหย่วนอธิบาย
“เจินเจิน ถ้าเหนื่อยพวกเราพักกันก่อนก็ได้ หรือไม่ก็ลองดูดซับแก่นคริสตัลอีกหน่อยไหม?” เจี่ยนเฮ่ออันเสนอ
คำพูดนั้นทำให้เหยียนเจินเจินนึกขึ้นได้ เธอรีบลุกขึ้นนั่ง “พี่เฮ่ออัน ตอนนี้ยังพอมีเวลา พวกคุณก็รีบดูดซับแก่นคริสตัลเพิ่มพลังกันเถอะ ตอนนี้ผู้มีพลังพิเศษยังไม่เก่ง รีบเพิ่มพลังไว้ดีกว่า”
“จริงด้วย! เฮ่ออัน ดูจากท่าทีของหัวหน้าฟางวันนี้ พวกเราคงกลายเป็นคนดังของฐานที่มั่นนี้แล้ว ถึงตอนนั้นคงมีปัญหาตามมาแน่” เซี่ยจิ่งเสวียนเพิ่งนึกได้เช่นกัน