เมื่อมาถึงตีนเขา เซี่ยจิ่งเสวียนก็ขุดหลุมไว้หลายหลุมอย่างรวดเร็ว
เหยียนเจินเจินมองอาหยวี่แล้วถามว่า “อาหยวี่ รู้ไหมว่าคุณปู่กับคุณย่าชื่ออะไร”
“รู้ค่ะ นี่คือคุณปู่กับคุณย่าของพี่ต้าจ้วง”
“ดี!” เหยียนเจินเจินเสกแผ่นป้ายไม้ขึ้นมา กำลังจะหยิบมีดมาแกะสลัก แต่เจี่ยนเฮ่ออันก็เดินเข้ามารับแผ่นไม้ไป “ฉันทำเอง”
“อื้ม!” เหยียนเจินเจินส่งป้ายไม้ให้เขา จากนั้นใช้เถาวัลย์ห่อร่างคุณปู่กับคุณย่าของพี่ต้าจ้วง แล้ววางลงในหลุมหนึ่ง ก่อนหันไปบอกเซี่ยจิ่งเสวียนว่า “พี่เซี่ย กลบดินเลย”
“ได้!”
เมื่อกลบดินเสร็จ ป้ายหลุมศพไม้ที่เจี่ยนเฮ่ออันสลักไว้ก็เสร็จพอดี เหยียนเจินเจินจึงนำไปปักลงบนหลุม
คนหนึ่งใช้เถาวัลย์ห่อซอมบี้ อีกคนขุดหลุมและกลบดิน ส่วนอีกคนสลักป้ายหลุมศพ ไม่นานซอมบี้ทั้งหมดก็ถูกฝังลงใต้ดิน
“โฮสต์ไม่กลัวว่าซอมบี้พวกนี้จะคลานขึ้นมาจากดินหรือ”
“ฉันควักแก่นคริสตัลออกมาแล้ว จะคลานขึ้นมาได้ยังไง? เถาวัลย์รอบนี้เป็นเถาวัลย์พิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อน ต่อให้เป็นศพก็ไม่เหลือซาก” เหยียนเจินเจินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เหยียนเจินเจินก็พาอาหยวี่กลับไปที่หมู่บ้าน
ด้านหลัง เซี่ยจิ่งเสวียนมองหลุมศพที่อยู่ข้างหลัง ก่อนกระทุ้งเจี่ยนเฮ่ออันเบา ๆ “แค่นี้เองเหรอ? จะไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เจี่ยนเฮ่ออันส่ายหน้า “เจินเจินน่าจะมีวิธีจัดการ”
เมื่อกลับไป ทุกคนที่วุ่นวายกันมานานต่างมารวมตัวอยู่ตรงนั้น พอเห็นพวกเขากลับมา ทุกคนก็กรูกันเข้ามาหา
“กลับมาแล้ว! กลับมาแล้ว!”
“หัวหน้า เป็นยังไงบ้าง? ออกเดินทางกันเลยไหม?” พี่เฉินถาม