อีกด้านหนึ่ง ป้าที่ยืนอยู่ในแถวของคนธรรมดาและเอาแต่ด่ากราดถึงกับหน้าเสีย “ไอ้แก่เอ๊ย ที่แท้แกก็มีพลังพิเศษนี่นา แล้วทำไมยังแกล้งทำเป็นคนธรรมดา ปล่อยให้คนอื่นช่วยแกอีกล่ะ? เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว!”
ลูกชายของหล่อนเห็นว่าหลานชายของศาสตราจารย์ชราก็มีพลังพิเศษเหมือนกัน ใบหน้าก็เบี้ยวเพราะความอิจฉา “นั่นสิ พวกคุณปู่กับหลานเห็นแก่ตัวจริง ๆ!”
เด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่ก็เถียงไม่ออก เพราะพวกเขามีพลังพิเศษจริง ๆ “นาย!”
เหยียนเจินเจินเอียงศีรษะเล็กน้อย “มีพลังพิเศษกับใช้พลังพิเศษเป็นหรือไม่เป็น รวมถึงมีพลังมากน้อยแค่ไหน แต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน พลังของศาสตราจารย์มีแค่นี้ จะเอาไปทำอะไรได้?”
ระหว่างพูด เหยียนเจินเจินก็ยื่นมือออกมา เปลวไฟสีเขียวกองใหญ่ลุกวาบขึ้นกลางฝ่ามือ “ต้องแบบนี้ถึงจะใช้ต่อสู้ได้”
หัวหน้าฟางมองพลังพิเศษธาตุไม้ในมือเหยียนเจินเจิน ทั้งยังสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากมัน จึงตกตะลึงไม่น้อย เขานึกว่าหญิงสาวคนนี้เป็นดอกไม้เลื้อยไร้พิษสงเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นดอกไม้กินคน!
“พี่สาว หนูก็มีพลังพิเศษนะ!” อาหยวี่มองคุณปู่ที แล้วมองเหยียนเจินเจินที ก่อนยื่นมือเล็ก ๆ ออกมา
ทุกคนหันไปมอง เห็นพลังสีเทาก้อนหนึ่งอยู่กลางฝ่ามือของเด็กน้อย
“นี่พลังพิเศษอะไร?” จงจิ้งเฟยโน้มตัวเข้าไปใกล้ พลางถามอย่างสงสัย
“ระบบ รู้จักไหม?”
“โฮสต์ ไม่รู้จัก แต่พลังพิเศษสีเทาหายากมากเลยนะ~”
เหยียนเจินเจินเผยรอยยิ้มจาง ๆ “ไม่เลวเลย อาหยวี่เก่งมาก!”
“ฮึ! ก็แค่เด็กเหลือขอ พลังพิเศษอะไรก็ไม่รู้ จะมีประโยชน์อะไร?” ป้าคนนั้นพูดขึ้นด้วยความอิจฉาอีกครั้ง