“อย่าหยุด วิ่งต่อไป…”
พอชายสองคน—คนหนึ่งตัวใหญ่ คนหนึ่งตัวเล็ก—วิ่งเข้ามาใกล้ จางเหวินซูก็เอ่ยเพียงสั้น ๆ ก่อนกำมีดแล้ววิ่งเฉียงเข้าไปหา
ถ้าซอมบี้อยู่ชิดกันเกินไป ลู่เฉินเฉินก็จะไม่มีช่องให้เหวี่ยงมีด เขาจึงต้องดึงความสนใจของพวกมันให้ได้มากที่สุด เพื่อให้พวกมันกระจายตัวออกจากกัน
ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นเหม็นคาวที่ปะทะหน้าก็ยิ่งรุนแรง
กลิ่นเนื้อสดกระตุ้นซอมบี้ฝั่งตรงข้ามเช่นกัน พวกมันยิ่งดุร้ายและส่งเสียงคำรามไม่หยุด ทันใดนั้นมีหลายตัวแยกออกจากฝูง พุ่งตรงมาทางเขา
ผู้รอดชีวิตทั้งสองยังไม่เข้าใจสถานการณ์ เจียงเต๋อจินก็เข้าไปคว้าตัวพวกเขาแล้วลากออกมา
ทั้งสามหันกลับไปมองเหตุการณ์ด้านหลังอยู่บ่อยครั้ง
ส่วนลู่เฉินเฉินที่ยืนประจันหน้า ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
ซอมบี้ตัวแรกที่พุ่งเข้ามาเป็นชายวัยกลางคน ร่างสูงใหญ่จนชวนให้รู้สึกถึงแรงกดดัน มันยกมือทั้งสองขึ้นสูง ก่อนโถมลงมาอย่างแรง หวังจะกดอีกฝ่ายให้ล้มลงกับพื้น
ลู่เฉินเฉินก้าวเฉียงหลบ แล้วฟันมีดเป็นครั้งแรก
คมมีดเฉียดผ่านเหนือมือทั้งสองของซอมบี้ ลากไปตามแขน ก่อนพุ่งตรงสู่ลำคอ
เพียงขยับหลบฉากเดียว ศีรษะหนึ่งก็ลอยขึ้นไปในอากาศ
ซอมบี้ไร้หัวอาศัยแรงพุ่งไปข้างหน้า วิ่งต่อไปอีกหลายก้าวกว่าจะล้มคว่ำลงกับพื้นและแน่นิ่ง เลือดสีดำคล้ำไหลจากลำคอ ซึมลงพื้นอย่างรวดเร็ว
ลู่เฉินเฉินไม่สนใจแม้แต่น้อย และไม่มีแรงเหลือพอจะสนใจด้วย
ซอมบี้ตัวที่สองและตัวที่สามพุ่งเข้ามาแทบจะทันที
เขาหมุนตัวหลบการโจมตี แล้วฟันสวนกลับไปยังต้นคอของมัน คมมีดวาดผ่าน ศีรษะกลิ้งตกพื้น ซอมบี้อีกตัวล้มลง
แต่จังหวะการเดินหน้าก็ถูกทำลายลงตั้งแต่นั้น
ฝูงซอมบี้กรูกันเข้ามา ดมกลิ่นเนื้อสด
ลู่เฉินเฉินเริ่มถอยทีละก้าว ฟันมีดไปทีละครั้ง
ภายในระยะหลายสิบก้าว เลือดสกปรกกระเซ็น กลิ่นคาวคลุ้งไปทั่ว เสียงโหยหวนของซอมบี้ฟังคล้ายอสูรคล้ายสัตว์… พวกมันไม่รู้สึกเจ็บปวด ไม่หวาดกลัว เหลือเพียงสัญชาตญาณกระหายความโหดเหี้ยมขั้นพื้นฐาน
ท่ามกลางฝูงซอมบี้ ชายหนุ่มที่กำลังต่อสู้อยู่กลับไม่เอ่ยอะไรสักคำ