สนามฝึกในร่ม
หมัดตรง หมัดฮุก หมัดพุ่ง ปัดป้อง ศอกงัด ศอกเหวี่ยง บิดสะโพก ล็อกศีรษะแล้วกระแทกเข่า ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชกไม่หยุด โจมตีไม่หยุด
เหงื่อชุ่มเสื้อผ้าของเธอ เส้นผมเปียกชื้น ไหลลงมาตามแก้ม
แต่เธอหยุดไม่ได้!
“มีแรงแค่นี้เองเหรอ เจ้าแมวน้อย... เข้ามาอีก! ชกหน้าฉันสิ!” ฮิลล์ผลักกระสอบทรายออกไป ก่อนยืนตรงหน้าซ่งจือ
ร่างของซ่งจือโงนเงนเล็กน้อย แต่ก็ทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว เธอกัดฟันพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง หมัดเหวี่ยงใส่ฮิลล์พร้อมแรงฮึดเต็มที่
“บ้าเอ๊ย!!!”
เธอหมั่นไส้เขามานานแล้ว!
แต่หมัดที่ออกแรงจนสุดกลับถูกฮิลล์สกัดไว้กลางทาง เขาคว้าข้อมือซ่งจือแล้วออกแรงเพียงเล็กน้อย ก็เหวี่ยงเธอข้ามไหล่จนล้มกระแทกพื้น จากนั้นก็โน้มตัวกดทับ บิดข้อมือของเธอไว้
เป็นท่าจับกุมที่ได้มาตรฐานมาก
ถ้าใช้ท่านี้จัดการศัตรู ซ่งจือคงต้องชมว่า “สวยมาก!” แต่พอถูกใช้กับตัวเอง เธอก็ทำได้แค่ด่าอย่างหมดหนทาง “ให้ตายสิ!”
“แรงของเธออ่อนเกินไป!” ฮิลล์ตบแก้มแดงก่ำของซ่งจือเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน
ซ่งจือเหนื่อยมาก ลมหายใจถี่กระชั้นและหนักหน่วง หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ขาทั้งสองข้างสั่นน้อย ๆ เพราะออกแรงมากเกินไป
“อืม... ถ้าฉันแข็งแกร่งขนาดนั้น ฉันคงไม่ถูกพวกคุณจับได้หรอก! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขายตัวเองในป่าฝน!”
“แต่ก่อนหน้านี้เธอโจมตีลู่ได้สำเร็จนี่... เธอไม่มีแรง ไม่มีเรี่ยวแรง ก็ต้องใช้สมอง เข้าใจไหม? ต้องโจมตีจุดอ่อนที่สุดของศัตรู แล้วปลิดชีพให้ได้ในครั้งเดียว!”
“แล้วคุณมีจุดอ่อนที่สุดไหมล่ะ?” ซ่งจือดิ้นไม่หลุด เลยตัดสินใจนอนคว่ำบนเบาะพักเอาแรง
“ไม่มี!” ฮิลล์แค่นเสียง
“Fuck!” ซ่งจือโมโหจนสบถออกมา
“ฮะ! ตอนนี้ก็มีได้อยู่...” ฮิลล์เพิ่มแรงที่มือ ดวงตาที่มองซ่งจือฉายแววอยากลอง “เธอล่อลวงฉันได้ แล้วฉวยจังหวะตอนที่ฉันกำลังเคลิบเคลิ้มแทงฉันให้ตาย แต่ก่อนที่เธอจะลงมือ ฉันจะบีบกระดูกคอของเธอให้แหลกก่อน... อยากลองก็ลองดู!”