ปลายนิ้วขาวเรียวของซ่งจือถือแอปเปิลที่ปอกแล้วไว้คนละครึ่ง ผ่าแบ่งจากตรงกลางเป็นสองซีก ขนาดเท่ากันเป๊ะ ก่อนยื่นให้วิลค์กับลู่อวี่พร้อมกัน
“เพื่อนร่วมชาติ เธอนี่แบ่งได้ยุติธรรมไม่เอนเอียงเลยนะ สมกับเป็นปรมาจารย์แห่งการแบ่งอย่างเท่าเทียมในยุคนี้จริง ๆ……” ลู่อวี่หัวเราะอย่างขุ่นเคือง เขารับแอปเปิลไปพลางแซวว่า “ผมยังคิดอยู่เลยว่าแอปเปิลที่เธอปอกจะให้ใครก่อน”
วิลค์กัดแอปเปิลคำโตแล้วพูดว่า “ขอบคุณนะที่รัก แต่ตอนเธอเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย คนแรกที่เธอมองคือผม ผมก็พอใจมากแล้ว”
ซ่งจือเลิกคิ้ว นึกถึงคำที่โคลันต์เคยพูดกับเธอไว้—จิตวิทยาผู้ชายแท้จริงแล้วก็คือจิตวิทยาเด็ก แค่คิดเสียว่าตัวเองเป็นครูอนุบาลก็พอ
ซ่งจือไม่เห็นด้วย เด็กอนุบาลยังไร้เดียงสาและน่ารักกว่าจอมมารทั้งหลายพวกนี้ตั้งเยอะ
ฮิลล์ที่พิงกรอบประตูดูเรื่องสนุกก้มหน้าหัวเราะหึ เขายังอยากดูละครแย่งชิงความรักกันอย่างดุเดือดอยู่เลย! แต่ทำไมแอปเปิลถึงถูกแบ่งได้แค่สองซีกนะ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าแอปเปิลลูกนั้นขวางหูขวางตาขึ้นมา……
ช่างเถอะ! เขาจะไปถือสาอะไรกับคนเจ็บกัน!
น้ำเกลือของลู่อวี่ใกล้หมดแล้ว เธอหันไปถามเขาว่า “น้ำเกลือใกล้หมดแล้ว ยังเหลืออีกขวดไหม”
“หมดแล้ว มีแค่ขวดนี้”
ลู่อวี่ยกมือขึ้นจะดึงเข็มออก แต่ซ่งจือห้ามไว้ก่อน
“รอยเข็มต้องฆ่าเชื้อ เรียกพยาบาลก่อน” เธอจับมือลู่อวี่ไว้ แล้วกดปุ่มข้างเตียงเรียกพยาบาล
พยาบาลสาวถือถาดเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ทันทีที่เห็นทหารสามคนที่มีบรรยากาศเย็นเยียบราวภูเขานั่งอยู่ในห้อง มือของเธอก็สั่นจนถาดแทบหลุด ใต้หน้ากาก ใบหน้าของเธอซีดเผือดในพริบตา
ซ่งจือจำเธอได้ เธอคือเด็กสาวคนนั้นในป่าฝน ชื่อเม่ยลี่ พวกเธอเคยเรียนวิชาพยาบาลด้วยกัน ไม่คิดเลยว่าเม่ยลี่จะได้เป็นพยาบาลจริง ๆ