“หืม?” เสียงของฮิลล์ต่ำลึก แฝงความเด็ดขาดจนไม่อาจโต้แย้งได้
ภาพตอนที่เธอจูบกับโคลันต์เมื่อคืนในห้องพักผ่อนผุดขึ้นมาในหัว พอฮิลล์พูดถึงเรื่องนี้ ซ่งจือก็อับอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เขาก้าวก่ายเกินไปแล้ว ทั้งยังแฝงความโกรธอยู่ด้วย เธอตวาดว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย! ออกไป!”
พอตวาดจบ ซ่งจือก็เสียใจทันที เธอได้ยินเสียงหัวเราะเย็นเยียบต่ำลึกของฮิลล์จากหลังประตู เสียงทุ้มแหบพร่านั้นราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ ราวกับงูพิษแลบลิ้นล็อกเหยื่อไว้แน่นแล้ว เพียงกำลังเพลิดเพลินกับการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนเหยื่อจะตาย
“ไม่เกี่ยวกับฉันงั้นเหรอ? หึ ๆ...”
เสียงต่ำลึกนั้นแฝงรสนิยมชั่วร้ายต่ำทราม ทั้งความตื่นเต้นที่ถูกเหยื่อท้าทาย...และความสนุกในการเล่นกับเหยื่อ...เสียงนั้นทำให้ซ่งจือรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ขนลุกเกรียว
“เปิดประตู!” ฮิลล์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ซ่งจือคงต้องบ้าไปแล้วถึงจะยอมทำตาม เธอออกแรงดันประตูเต็มที่ หวังขังปีศาจตนนี้ไว้ข้างนอก
“คิดว่าบานประตุกระจอก ๆ นี่จะขวางฉันได้หรือไง? ไร้เดียงสา! ของแค่นี้ขวางพวกเราไม่ได้หรอก ไม่ว่าคนไหนก็ตาม!” ฮิลล์หัวเราะเยาะ พลางยื่นมือไปเคาะบานประตูบาง ๆ สองครั้ง เสียงเคาะใสกังวานกำลังบอกซ่งจือว่า เขาฉีกประตูบานนี้เป็นชิ้น ๆ ด้วยมือเปล่าได้ และฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ ด้วยมือเปล่าได้เหมือนกัน
“เปิดประตู! ฉันไม่อยากพูดเป็นครั้งที่สาม!”
ซ่งจือชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็จำต้องถอยออกมา เปิดทางให้เขา
ฮิลล์ผลักประตูเข้ามา เขาสวมรองเท้าบูตยุทธวิธีสีดำ ก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้อง เดิมทีห้องนอนก็กว้างและสว่างพอสมควร แต่พอร่างสูงใหญ่ของเขาเข้ามา ก็พลันดูคับแคบลง เขาปิดประตูตามหลัง เสียง “คลิก” ดังขึ้น ประตูถูกล็อกจากด้านใน
เสียงประตูล็อกดังขึ้นข้างหู ซ่งจือพลันรู้สึกใจหายตามไปด้วย