แพทย์ประจำแผนกทางเดินอาหารออกมาคุยกับญาติ
“เอาถ่านออกมาแล้ว เยื่อบุหลอดอาหารมีแผลไหม้ตื้น ๆ แต่ไม่มีรูทะลุ ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการ 48 ถึง 72 ชั่วโมง งดอาหาร ให้สารอาหารทางหลอดเลือดดำ และตรวจซ้ำเพื่อตัดความเป็นไปได้ของภาวะรูทะลุที่อาจเกิดขึ้นภายหลัง”
“รูทะลุหมายความว่ายังไงครับ?” เสียงพ่อเด็กเกร็งจนแหบพร่า
“ก็คือผนังหลอดอาหารถูกไหม้จนทะลุ พวกคุณโชคดีที่ถ่านติดค้างอยู่เกิน 20 ชั่วโมงแล้วยังไม่ทะลุ ส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับปริมาณไฟของถ่านและตำแหน่งที่ติดอยู่ แต่หลังจากนี้ก็ยังต้องเฝ้าดูอาการต่อ”
พ่อเด็กทรุดนั่งยอง ๆ ลงไป
เขาต้องการจุดศูนย์ถ่วงที่ต่ำลงอีกหน่อย เพื่อย่อยข้อมูลทั้งหมดนี้
แม่เด็กยืนอยู่ข้าง ๆ มือกำรีโมตแน่น เล็บจิกลงไปในร่องฝาหลัง
เธอไม่พูดอะไรสักคำ แต่ริมฝีปากกลับสั่นระริก
หลินเหยียนเดินเข้าไปยื่นน้ำให้ขวดหนึ่ง
ไม่ได้เป็นการกระทำพิเศษอะไร
ก็แค่น้ำแร่ขวดละสองหยวนที่ซื้อจากตู้ขายสินค้าอัตโนมัติข้างแผนกฉุกเฉิน
“เด็กไม่เป็นไรแล้วครับ แผนกทางเดินอาหารจะจัดการเรื่องแผนการรักษาต่อจากนี้ให้”
“ขะ...ขอบคุณครับคุณหมอ” พ่อเด็กยืนขึ้นจากพื้น ขอบตาแดงก่ำ
เขารับน้ำไป แต่ไม่ได้ดื่ม เพียงกำมันไว้ในมือ
“กลับไปแล้วตรวจของทุกอย่างในบ้านที่ใช้ถ่านกระดุมให้ครบ ฝาหลังที่หลวมก็เปลี่ยนใหม่หรือใช้เทปปิดไว้ วางให้พ้นมือเด็ก”
“ครับ”
“แล้วก็ ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้อีกจะได้รู้ไว้ เด็กเล็กจู่ ๆ ไม่ยอมกินน้ำลายไหล หรืออาเจียนโดยไม่ทราบสาเหตุ ก็ให้นึกถึงความเป็นไปได้ว่าอาจกลืนสิ่งแปลกปลอมเข้าไป ไม่ใช่แค่ถ่านกระดุม เหรียญ ลูกปัดแม่เหล็ก หรือชิ้นส่วนเล็ก ๆ ก็เหมือนกัน”
พ่อเด็กพยักหน้าอยู่ตรงนั้น
พยักหน้าไม่หยุด
ตอนหลินเหยียนกลับมาถึงแผนกฉุกเฉินก็เกือบหกโมงแล้ว