วันที่หลินเหยียนมารายงานตัวที่แผนกศัลยกรรมทั่วไป
แผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลประชาชนเมืองอยู่บนชั้น 5 ของอาคารผู้ป่วยใน ใช้พื้นที่ชั้นเดียวกับแผนกออร์โธปิดิกส์
พอประตูลิฟต์เปิด ป้ายพื้นสีน้ำเงินตัวอักษรสีขาวคำว่า “แผนกออร์โธปิดิกส์” ก็อยู่ทางซ้ายของทางเดิน ส่วนทางขวาคือ “ศัลยกรรมทั่วไป”
สองแผนกใช้ห้องพักเวรร่วมกัน เครื่องกดน้ำส่วนกลางเครื่องเดียวกัน และบอร์ดประกาศที่แปะตารางผ่าตัดจนเต็มแผ่นร่วมกัน
หลินเหยียนมาถึงตอน 8 โมง
สำนักงานของแผนกศัลยกรรมทั่วไปเป็นระเบียบกว่าแผนกฉุกเฉินกับหอผู้ป่วยวิกฤต แฟ้มบนชั้นเก็บเวชระเบียนแยกตามสี สีน้ำเงินคือผู้ป่วยที่ยังนอนโรงพยาบาล สีเหลืองคือผู้ป่วยก่อนผ่าตัด ส่วนสีแดงคือผู้ป่วยหลังผ่าตัด
บนโต๊ะทำงานไม่มีขนม ไม่มีนิตยสาร แม้แต่แก้วน้ำที่ไม่จำเป็นก็ยังไม่มี
แพทย์ประจำบ้านวัยสามสิบต้น ๆ คนหนึ่งชะโงกหน้าออกมาจากหลังจอคอมพิวเตอร์
ก็คือคุณหมอแซ่โจวที่คราวก่อนมารับผู้ป่วยถุงน้ำดีอักเสบที่แผนกฉุกเฉินนั่นเอง
“นายคือหลินเหยียนใช่ไหม?”
“ใช่ครับ”
“หัวหน้าแผนกหวังตรวจคนไข้เสร็จก็จะมา รอตรงนี้ก่อนนะ ตู้เสื้อผ้าอยู่ในห้องพักเวร ตู้ที่ 7 รหัสผ่านคือตัวเลข 4 หลักท้ายของเบอร์โทรศัพท์ภายในแผนก”
คุณหมอโจวพูดจบก็หดหัวกลับไปหลังจอคอมพิวเตอร์
ตรงหน้าเขามีเวชระเบียนก่อนผ่าตัดวางอยู่ไม่ต่ำกว่า 5 เล่ม นิ้วพิมพ์เร็วราวกับกำลังบรรเลงเสียงต่ำบนเปียโน ต่อเนื่องไม่ขาดช่วง แต่กลับจับทำนองไม่ได้
หลินเหยียนเอากระเป๋าเป้ใส่ตู้เสื้อผ้า
แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อกาวน์สีขาว
8 โมง 20 นาที