«อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิ ฉันไม่ได้กำลังบอกลานายสักหน่อย นายขึ้นไปชั้นสามเถอะ»
«ฉันไม่ได้มองด้วยสายตาแบบไหนสักหน่อย»
«เมื่อกี้นายทำหน้าเหมือนพระเอกละครทีวีที่กำลังฝากฝังลูกไว้ก่อนตายเป๊ะ»
«นายดูละครอะไรเนี่ย»
«ตอนแม่ฉันวิดีโอคอลมาหาทุกคืน ก็เปิดละครทิ้งไว้เบื้องหลัง ฉันเลยโดนบังคับฟังจนจบทั้งซีซัน»
ทั้งสองเงียบไปสองสามวินาที
จากนั้นลู่เจิงก็เอ่ยขึ้น
«แพทย์ฝึกหัดคนใหม่จะมาวันจันทร์ ฉันลืมชื่อไปแล้ว ในประวัติเขียนว่าจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยแพทย์ประจำมณฑลอะไรสักแห่ง เอกสารสรุปจุดสำคัญในการตรวจร่างกายของนาย ฉันพิมพ์ออกมาชุดหนึ่งแล้วเอาไปแปะไว้ในลิ้นชักโต๊ะคัดแยกคนไข้»
«นายเอาไปแปะแล้วเหรอ»
«ถ้าไม่แปะ แล้วเขาจะรู้ได้ยังไงว่าร่องตรงโคนหัวแม่มืออยู่ตรงไหน»
หลินเหยียนไม่พูดอะไร
เขาขยำกระดาษห่อข้าวปั้นเป็นก้อนแล้วโยนลงถังขยะ แต่ไม่ลง
มันกระเด้งโดนขอบถังก่อนตกลงพื้น
«ชู้ตสามแต้มของนายห่วยลงทุกวันแล้วนะ» ลู่เจิงพูด
«ระยะจากโต๊ะคัดแยกคนไข้ถึงถังขยะไม่ใช่เส้นสามแต้มสักหน่อย»
«งั้นก็ลูกระยะกลาง แต่ลูกระยะกลางนายก็ยังไม่ลง»
สี่ทุ่มสี่สิบห้านาที
ประตูใหญ่ของแผนกฉุกเฉินถูกผลักเปิด
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถูกชายหนุ่มสองคนประคองเข้ามา
เขาน่าจะอายุห้าสิบต้น ๆ สูงราว 170 เซนติเมตร รูปร่างค่อนข้างอ้วน สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว ด้านหน้ามีคราบเหล้ากับรอยอาเจียนเปรอะเปื้อนเป็นวงกว้าง
แทบเดินเองไม่ได้ ขาทั้งสองข้างลากไปกับพื้น รองเท้าครูดกระเบื้องจนเกิดเสียงแสบแก้วหู