เขาดึงหนังสือ《การรักษาผู้ป่วยวิกฤต》ที่ติงเซี่ยงหยางให้มาออกจากใต้หมอน
อ่านไปได้หนึ่งในสามเล่มแล้ว
เขาพับมุมหน้ากระดาษไว้หลายหน้า นิสัยแบบนี้ไม่ดีเลย ถ้าติงเซี่ยงหยางรู้เข้าคงด่าแน่
แต่ติงเซี่ยงหยางไม่อยู่แล้ว
เขาเปิดไปถึงหัวข้อ “การให้สารน้ำกู้ชีพสำหรับภาวะช็อกจากการติดเชื้อ”
“แนะนำให้เริ่มการให้สารน้ำกู้ชีพภายใน 1 ชั่วโมงหลังยืนยันว่ามีภาวะเลือดไปเลี้ยงเนื้อเยื่อไม่เพียงพอ โดยเลือกใช้สารน้ำคริสตัลลอยด์เป็นอันดับแรก ปริมาณที่แนะนำคือ 30 มิลลิลิตรต่อกิโลกรัม และให้ครบภายใน 3 ชั่วโมง...”
อ่านไปสามหน้า
จดบันทึกไว้ช่วงหนึ่ง
จากนั้นก็ปิดไฟ
ก่อนนอน ความคิดสุดท้ายในหัวเขาไม่ใช่เรื่องหอผู้ป่วยวิกฤต และไม่ใช่เรื่องโรคพอร์ไฟเรีย
แต่เป็นเรื่องคุณยายคนนั้นเมื่อวันจันทร์—หวังกุ้ยเฟิน
ศาสตราจารย์จ้าวจากแผนกต่อมไร้ท่อช่วยปรับแผนการลดน้ำตาลในเลือดให้เธอใหม่
ตอนออกจากโรงพยาบาล หลินเหยียนตั้งใจแวะไปหาเธอ เธอดูสดชื่นขึ้นมาก จับมือเขาไว้แล้วพูดว่า “คุณหมอหลิน ไม่ต้องห่วงนะ คราวนี้ฉันจะกินยาตรงเวลาแน่นอน”
ลูกชายของเธอยืนอยู่ข้าง ๆ
คงลางานมารับเธอกลับบ้าน
เขาพูดกับหลินเหยียนว่า “ขอบคุณครับ”
ไม่มีการเอาเรื่อง ไม่มีการร้องเรียน ไม่มีคำถามว่า “คราวก่อนทำไมไม่ตรวจน้ำตาลในเลือด”
ตอนนั้นหลินเหยียนคิดว่า ตัวเองโชคดี
แต่โชคไม่ใช่ความสามารถ
ถ้าวันหนึ่งโชคหมดลงจะทำยังไง
เขาพลิกตัว
ช่างเถอะ
พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
กะกลางวันวันศุกร์
ช่วงเช้ามีคนงานก่อสร้างเหยียบตะปูตำเท้ามาตรวจ
ตะปูไม่ยาวนัก ราว 2 เซนติเมตร ตำบริเวณด้านนอกของช่องระหว่างกระดูกฝ่าเท้าชิ้นที่สี่ของเท้าขวา บอกความลึกได้ยาก แต่การขยับนิ้วเท้าไม่ได้รับผลกระทบ