จางเสวี่ยหมิงหัวเราะร่าเริง แล้วเดินไปส่งหวังหย่งเจียงถึงหน้าประตูห้องหนังสือด้วยตัวเอง
หลังจากส่งหวังหย่งเจียงกลับไปแล้ว จางเสวี่ยหมิงก็กลับมาที่โต๊ะหนังสือ กางแผนที่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือออกมา สายตาจดจ้องอยู่ที่จุดหนึ่งทางตอนเหนือของอ่าวป๋อไห่ — หูลูต่าว
เดิมทีเขาคิดจะตั้งอู่ต่อเรือที่ต้าเหลียน เพราะท่าเรือต้าเหลียนน้ำลึกและกว้างขวาง ธรรมชาติเอื้ออำนวยเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีฐานอุตสาหกรรมสมัยใหม่พอสมควร
แต่ทว่า ต้าเหลียนในตอนนี้ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่น แม้ญี่ปุ่นจะลดท่าทีลงชั่วคราวเพราะเหตุการณ์ที่ท่าเรือหยิงโข่ว แต่การจะสร้างอู่ต่อเรือขนาดใหญ่ใต้สายตาของญี่ปุ่น ก็เหมือนกับขอหนังเสือจากเสือ
คิดไปคิดมา ในที่สุดเขาก็เล็งไปที่หูลูต่าว
หูลูต่าวตั้งอยู่ทางเหนือของทะเลป๋อไห่ สภาพอ่าวธรรมชาติเยี่ยมยอด ฤดูหนาวช่วงน้ำแข็งปกคลุมสั้น และอยู่ห่างไกลจากเขตควบคุมโดยตรงของญี่ปุ่น
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น หูลูต่าวอยู่ใกล้รถไฟจิงเฟิ่ง การคมนาคมสะดวก เมื่อเส้นทางรถไฟสายตะวันออกและตะวันตกสร้างเสร็จในอนาคต ก็จะเชื่อมต่ออู่ต่อเรือเข้ากับเขตอุตสาหกรรมภายในแผ่นดินของภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้อย่างแน่นหนา
รอให้วันหน้าได้คืนคาบสมุทรเหลียวตงกลับมาแล้ว ค่อยไปสร้างอู่ต่อเรือแห่งที่สองที่ต้าเหลียน เกิดเป็นรูปแบบอุตสาหกรรมต่อเรือที่เหนือ-ใต้ค้ำจุนกันเป็นมุมแหลม
เขากำลังลากเส้นกำหนดขอบเขตพื้นที่ตั้งอู่ต่อเรือบนแผนที่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู