อ๋องหย่งเจียงหันตัวอย่างทันใด ดวงตาเบิกกว้างจนแทบกลมโตราวกับไข่เป็ด ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจจนแทบไม่อยากเชื่อ ปากก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่หายตื่นเต้น:
"นี่...เป็นเรื่องจริงหรือ? กองพลผสมที่หนึ่งจัดการว่านฟู่หลินได้จริง ๆ เนี่ยหรือ? นี่มันเพิ่งจะกี่วันเอง? ทหารกบฏหกหมื่นนาย ถูกตีสลายแบบนี้ได้จริงหรือ?"
เอ็ดสันยิ้มแล้วเดินเข้ามา พูดภาษาจีนกลางติดสำเนียงเยอรมันว่า:
"ท่านอ๋อง เรื่องจริงแท้แน่นอน กองพลผสมที่หนึ่งชนะศึกแรกได้อย่างสมบูรณ์ นับเป็นผลงานที่โดดเด่นมาก ดูเหมือนว่าการฝึกฝนภายใต้ครูสอนทหารเยอรมันตลอดปีที่ผ่านมานั้นได้ผล ความสามารถในการรบและวินัยของทหารเกินความคาดหมายของข้าพเจ้าเสียอีก ชัยชนะครั้งนี้ แลกมาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อของทหาร หาได้ง่ายดายไม่"
จางเสวี่ยหมิงมองเอ็ดสันแวบหนึ่ง ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่โล่งอก พูดอย่างเนิบช้า:
"เอ็ดสัน ตลอดปีกว่าที่ผ่านมา เราร่วมกันตั้งโรงเรียนทหาร บุกเบิกพื้นที่เพาะปลูก สร้างทางรถไฟ พัฒนาเหมืองถ่านหิน ฝึกกองทัพใหม่...ทำสิ่งต่าง ๆ ไปทีละอย่าง แม้จะเหนื่อย แต่เมื่อมองดูวันนี้ การเสียสละทั้งหมดก็คุ้มค่า กองทัพใหม่กองพลผสมที่หนึ่งชนะศึกแรก นี่คือผลตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของความเหนื่อยยากตลอดปีกว่า ๆ นี้"
เอ็ดสันพยักหน้า น้ำเสียงยังคงเคร่งขรึมและจริงจังเช่นเคย:
"นี่เป็นความดีความชอบของทุกคน ไม่ใช่ของข้าพเจ้าเพียงผู้เดียว แต่ถึงแม้ว่านฟู่หลินจะตายไปแล้ว เราก็ยังประมาทไม่ได้ เฮย์หลงเจียงมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล ภูมิประเทศซับซ้อน อาจยังมีกองกำลังกบฏหลงเหลือซ่อนตัวอยู่ในป่าเขาและชนบท จำเป็นต้องกวาดล้างและทำให้มั่นคงต่อไป อีกอย่าง เรื่องที่ให้เชลยศึกทำงานใช้แรงงานชดใช้ความผิด ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นความคิดที่ดีมาก ทั้งจัดการเชลยได้อย่างเหมาะสม หลีกเลี่ยงการสังหารหมู่และการหลบหนี ยังเป็นแรงงานให้กับการก่อสร้างทางรถไฟและเหมืองของเรา นับเป็นได้สองเดียวนัก"