ปลายเดือนเมษายน ปี 1928 ลมฤดูใบไม้ผลิในเมืองเฟิ่งเทียนยังพัดพาความหนาวเย็นของหิมะที่ละลายไม่หมดมาด้วย แต่หนังสือพิมพ์พิเศษของหนังสือพิมพ์ตะวันออกเฉียงเหนือและการรายงานข่าวตรงเวลาของสถานีวิทยุตะวันออกเฉียงเหนือ กลับราวกับก้อนน้ำแข็งที่ถูกขว้างลงในน้ำมันเดือด ทำให้แวดวงการเมืองและการทหารทั่วจีนระเบิดเสียงดังเปรี้ยงปร้างไปหมด
โทรเลขแถลงการณ์มีเพียงประโยคเดียว ทุกตัวอักษรราวกับสลักขึ้นจากแผ่นเหล็กกล้า
“รัฐบาลตะวันออกเฉียงเหนือ รองผู้บัญชาการกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ จางเสวี่ยหมิง เข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่แนวรบ ประกาศไปทั่วประเทศ กองทัพใหม่เคลื่อนเข้าด่าน!”
ไม่มีคำว่า “รัฐบาลเป่ยหยาง” อยู่เลยสักคำ
ไม่มีคำว่า “จางจั๋วหลิน นายพลใหญ่แห่งกองทัพประเทศอันสงบ สั่งการ”
ผู้ลงนามคือ “รัฐบาลตะวันออกเฉียงเหนือ” ชื่อที่ทุกฝ่ายด้านในด่านคุ้นเคยและแปลกหน้าในเวลาเดียวกัน
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา จางเสวี่ยหมิงพัฒนาอุตสาหกรรมเหล็ก ขุดแหล่งน้ำมัน ฝึกกองทัพใหม่ และจัดสรรที่ดินในตะวันออกเฉียงเหนือ ผู้คนด้านในด่านต่างคิดว่าเป็นเพียงงานอดิเรกของขุนศึกชายแดน แต่เมื่อชื่อทั้งสี่คำนี้ออกคำสั่งไปทั่วประเทศในฐานะ “รัฐบาล” เป็นครั้งแรก ทุกคนก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
ที่ชวนให้คิดตามยิ่งกว่านั้นคือ ในโทรเลขแถลงการณ์ไม่มีคำว่า “ปราบเจียง” ไม่มีคำว่า “ปกป้องเฟิ่งเทียน” และไม่พูดถึง “ขจัดภัยจากภายนอก” เลย
มีเพียงคำว่า “กองทัพใหม่เคลื่อนเข้าด่าน”
แต่กลับเป็นคำสี่คำนี้เอง ที่มีน้ำหนักยิ่งกว่าคำสั่งใด ๆ จากกองบัญชาการผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพประเทศอันสงบของฝ่ายเฟิ่งเทียนในอดีต
ไท่หยวน คฤหาสน์ของเซี่ยวซาน
เซี่ยวซานกำโทรเลขในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยออกมาหนึ่งประโยค “เด็กคนนี้ จางเสวี่ยหมิง... โหดกว่าพ่อ มั่นคงกว่าฮั่นชิง” เขาหันไปสั่งผู้ช่วยว่า “หยุด กองกำลังแนวหน้าทั้งหมดของกองทัพกลุ่มที่สามหยุดโจมตี อยู่กับที่รอคำสั่ง ส่งโทรเลขถึงเจียงจงเจิ้ง บอกว่าเซี่ยวซานผู้นี้จะปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บัญชาการทหารสูงสุดเจียง และรอให้ส่วนกลางจัดการ”