อู๋จวิ้นเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ขัดจังหวะ แต่เพียงส่งสัญญาณให้ลูกชายพูดต่อไป
อู๋ไท่สวินเริ่มมีอารมณ์ร่วม ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงร้อนรนยิ่งขึ้น: “ท่านพ่อ ท่านยังจำตอนที่พี่สาวคนโตวิ่งไปจวนจอมทัพจะจุดไฟเผาบ้านได้ไหม? ตอนนั้นเรื่องราวมันใหญ่โตขนาดไหน ทั้งบ้านคิดว่าจะต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ ๆ แต่ผลปรากฏว่า ซื่อชิงแค่พูดกับนางไม่กี่คำ พี่สาวคนโตก็ยอมแบ่งที่ดินอย่างง่ายดาย แถมยังเต็มใจควักทุนทรัพย์ส่วนตัวเข้ามาร่วมหุ้นในโรงงานเหล็กกล้าและโรงไฟฟ้าอีกด้วย ท่านรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร? โรงงานเหล็กกล้าและโรงไฟฟ้า นั่นคือธุรกิจผูกขาด! กำไรตอนนี้สูงกว่าค่าเช่านับเท่าไม่ถ้วน! ตอนนี้พี่สาวคนโตเจอใครก็ชมว่าซื่อชิงมีวิสัยทัศน์ มีบารมี ลืมเรื่องจะเผาบ้านเมื่อตอนนั้นไปสนิทแล้ว”
อู๋จวิ้นเซิงได้ยินดังนั้น มุมปากก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แล้วพยักหน้าเบา ๆ
อู๋ไท่สวินสรุป:“ท่านพ่อ อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่า ตราบใดที่เราเชื่อฟังซื่อชิง เงินทองไม่ใช่ปัญหา เขาให้เราทำอะไร เราก็ทำอย่างนั้น ยังไงก็ไม่ขาดทุนแน่นอน”
อู๋จวิ้นเซิงพิงพนักเก้าอี้ นิ่งเงียบอยู่นาน
แสงแดดนอกหน้าต่างสาดลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย ทำให้ร่องรอยแห่งกาลเวลานั้นชัดเจนยิ่งขึ้น
นานที เขาถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโล่งใจและปลงตกแบบผู้เฒ่า:“เฮ้อ! พ่อแก่แล้ว ตอนนี้เป็นยุคของพวกหนุ่ม ๆ แล้ว ซื่อชิงเด็กคนนี้ เป็นคนที่ทำเรื่องใหญ่ได้ ตระกูลอู๋ของเราเดินตามเขา ไม่ผิดอย่างแน่นอน”