ต้าเหลียน กองบัญชาการกองทัพกวนตง
บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ลมทะเลนอกหน้าต่างพัดโหมกระหน่ำกระทบกระจก แต่กลับไม่อาจสลายกลิ่นอายอันน่าอึดอัดของความโกรธแค้นและความอัปยศที่คละคลุ้งอยู่ในห้องได้
มูราโอกะ โชทาโร่ แม่ทัพใหญ่คนใหม่ของกองทัพกวนตง ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ใบหน้าเขียวคล้ำ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
มือขวาของเขายังคงค้างอยู่ในท่าที่เพิ่งฟาดออกไป ฝ่ามือแดงก่ำ
เบื้องหน้าเขา โทอิฮาระ เคนจิ พันเอก ยืนตัวตรง แก้มซ้ายบวมขึ้นสูง รอยนิ้วมือห้านิ้วแดงก่ำเห็นได้ชัด มุมปากมีเลือดซิบ ๆ ไหลออกมา
แต่เขานิ่งไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่จะเช็ดมุมปากก็ไม่ทำ มีเพียงหลุบตาลง รอคอยสายฟ้าแลบจากความโกรธของผู้บังคับบัญชาที่จะเทลงมา
"บากา! พวกมันช่างโง่เขลาสิ้นดี!" เสียงของมูราโอกะ โชทาโร่ ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมอันว่างเปล่า เต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้ "ให้ไปลองเชิงจางเสวี่ยหมิง ใครบอกให้ไปส่งหัว ส่งอาวุธ ส่งธนาคาร! หมูไปไก่มา ไม่ได้เนื้อหากลับโดนต่อยหน้า ทำให้กองทัพกวนตงแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นต้องเสียหน้าไปหมด!"
เขาหันหลังกลับกะทันหัน มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะ สายตาเฉียบคมดุจมีดกราดไปทั่วเหล่าเสนาธิการที่อยู่ในห้อง: "ฉันไม่สนว่าพวกแกจะใช้วิธีไหน ต้องเอาทหารจักรวรรดิและอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ถูกกักตัวไว้กลับคืนมาให้หมด! สาขาเฟิ่งเทียนของธนาคารโยโกฮามะเซ็นกินก็ต้องกลับมาเปิดทำการโดยเร็วที่สุด! ฝั่งโตเกียวส่งโทรเลขมาสอบถามแล้ว กระทรวงการคลังและกระทรวงกลาโหมจับตาดูอยู่ว่าเราจะแก้เกมอย่างไร!"