หยางหยู่ถิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะอธิบาย "ท่านนายพลใหญ่ ตามที่ข้าทราบ ซีชิงได้จัดตั้งกองทัพใหม่ขึ้นด้านนอกด่าน กำลังพลประมาณสี่หมื่นกว่าคน อุปกรณ์และการฝึกทั้งหมดอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของครูสอนทหารเยอรมัน ครั้งนี้ที่ลงมือที่ท่าเรือหยิงโข่ว ก็คือกองทัพใหม่นี้เอง"
จางจั๋วหลินทำหน้างง ๆ ขยิบตาสองสามครั้ง ก่อนหันไปทางหยางหยู่ถิง "ซีชิงตั้งกองทัพใหม่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้อย่างไร? สี่หมื่นกว่าคน? งั้นต่อไปกองทัพเฟิ่งเทียนจะมีผู้บัญชาการทหารสูงสุดสองคนงั้นหรือ?"
จางเสวี่ยเหลียงสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาวางรายงานข่าวกรองในมือลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ท่านพ่อ ข้าเห็นว่าเรื่องที่ซีชิงก่อคราวนี้ใหญ่เกินไป พวกญี่ปุ่นต้องไม่ยอมปล่อยผ่านแน่ ๆ ถ้ากองทัพกวนตงเอาเรื่องขึ้นมาจริง ๆ เราจะจัดการอย่างไร?"
หยางหยู่ถิงรีบคล้อยตาม "ใช่แล้ว ท่านนายพลใหญ่ ฝ่ายกองทัพกวนตงต้องเดือดพล่านไปแล้วแน่ ๆ ถ้าพวกเขาใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างยกทัพมาถามความผิด สถานการณ์ของเราในด้านในด่านก็จะได้รับผลกระทบด้วย เรื่องนี้ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง!"
ทว่า จางจั๋วหลินกลับจู่ ๆ ก็ตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว จนทุกคนในห้องสะดุ้งตกใจ
"ถามความผิด? พวกเขาจะถามได้อย่างไร?" จางจั๋วหลินลุกขึ้นยืน สายตาคมกริบกวาดมองทุกคนในที่นั้น "เรื่องที่ซีชิงทำนี่สุดยอด! ภาคตะวันออกเฉียงเหนือไม่ใช่เขตแดนของพวกคุณโอสึ เป็นเขตแดนของกองทัพเฟิ่งเทียนเรา! ไอ้ลิงบ้าเอ๊ย! ข้าเล่นงานอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมาหลายปี เพิ่งจะได้เห็นพวกคุณโอสึกินหมัดใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก! สาสมใจ!"