ขมับของไซโต โทรุกระตุกถี่ ๆ เขากำด้ามดาบทหารที่เอวแน่น ข้อนิ้วส่งเสียงกรอบแกรบเพราะออกแรงมากเกินไป
เขาหันขวับไปทางฟุกุดะ ฮิโกซึเกะ น้ำเสียงแฝงจิตสังหารแทบคลุ้มคลั่ง “ผู้บังคับการกองพลฟุกุดะ! เจ้าจีนไม่ยอมยิงกองทัพทางเหนือที่อยู่นอกเมือง กลับหันมายิงทหารหลวงในเมือง! นี่เป็นการยั่วยุจักรวรรดิญี่ปุ่นอย่างเปิดเผย! ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น! เปิดฉากยิงตอบโต้ทันที! สังหารเจ้าจีนทุกคนในเมืองให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”
ฟุกุดะ ฮิโกซึเกะปล่อยคอเสื้อทหารคนนั้น ปล่อยให้ร่างทรุดลงกับพื้น
เขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น แล้วกวาดตามองนายทหารทั่วห้องบัญชาการ
ทุกคนที่ถูกสายตาของเขากวาดผ่านต่างยืดหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว รอรับคำสั่งสุดท้าย
ฟุกุดะ ฮิโกซึเกะสูดลมหายใจลึก จากนั้นชักดาบบัญชาการที่เอวออกมาอย่างฉับพลัน แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะ
ดาบบัญชาการสะท้อนแสงไฟเป็นประกายเย็นวาบบาดตา ส่องให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของเขา
เขาตะโกนสุดเสียงจนแทบจะทำให้หลังคาปลิวขึ้นไป:
“บากายารุ!!! จัดกำลังตอบโต้เดี๋ยวนี้! ห้ามปล่อยให้เจ้าจีนสมหวัง! แจ้งทุกหน่วยเตรียมพร้อมรบ! ฉันจะให้เจ้าจีนชั้นต่ำพวกนั้นชดใช้ด้วยเลือด!”
“ฮาย!!!”
นายทหารทุกคนในห้องบัญชาการก้มศีรษะรับคำสั่งพร้อมกัน แล้วรีบแยกย้ายกันออกไปยังตำแหน่งของตนอย่างรวดเร็วราวกับรังแตนถูกคนแหย่
เสียงโทรศัพท์ เสียงโทรเลข เสียงตะโกนสั่งการ และเสียงฝีเท้าวิ่ง ประสานกันเป็นความโกลาหลอยู่ทั่วห้องบัญชาการ