เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง ผลักหน้าต่างออก ปล่อยให้ลมหนาวปลายฤดูใบไม้ผลิพัดเข้ามาในห้อง: "พวกคุณลืมตาดูให้ดี คนญี่ปุ่นกำลังสร้างทางรถไฟ ตั้งกองทหาร เปิดเหมืองแร่ในตะวันออกเฉียงเหนือ เปลี่ยนแผ่นดินของเราให้เป็นอาณานิคมของพวกเขา ส่วนคนรัสเซียทางเหนือก็จ้องเขม็งพร้อมจะฉีกกัดทุกเมื่อ นี่ต่างหากคือศัตรูตัวใหญ่ที่สุดของจีน! ไม่ใช่พวกที่ใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกับคุณ พูดภาษาเดียวกับคุณอย่างพวกพ้องด้วยกัน!"
ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
ครู่หนึ่ง เหอจงฮานก็ลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน ยืดขาตั้งตรง ทำความเคารพแบบทหารอย่างเป็นทางการให้จางเสวี่ยหมิง เสียงกังวานกล่าวว่า: "ได้รับความไว้วางใจจากอธิการบดี หากวันใดต้องทำสงครามกับมหาอำนาจต่างชาติ เหอจงฮานขอยอมตายเพื่อชาติ! จะไม่มีวันทำให้ความเมตตากรุณาที่อธิการบดีมีให้ต้องเสื่อมเสีย!"
จางเสวี่ยหมิงหันกลับมา ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่พอใจ เดินไปตบไหล่เหอจงฮาน: "จวินซาน คุณเป็นหนึ่งในสี่อัจฉริยะแห่งหวงผู ฉันเชื่อว่าคุณมีพรสวรรค์แห่งจอมทัพ วันหน้าจะต้องประสบความสำเร็จใหญ่หลวงแน่นอน!"
เหอจงฮานได้ยินเช่นนั้น อกก็ผายขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
แม้ในกลุ่มชาวหวงผู เขาจะจัดว่าเป็นบุคคลมีชื่อเสียง แต่เจียงเกอลวีนไม่เคยไว้ใจเขาอย่างเต็มที่ และไม่เคยให้คำชื่นชมสูงขนาดนี้มาก่อน
แต่ผู้บัญชาการตะวันออกเฉียงเหนือหนุ่มคนนี้ กลับให้ความเชื่อใจและความคาดหวังแก่เขาตั้งแต่วันแรกที่มาถึง
สายตาของจางเสวี่ยหมิงเปลี่ยนไปมองอีกสามคนที่เหลือ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความจริงจัง: "แล้วพวกคุณล่ะ? เต็มใจอยู่ที่ตะวันออกเฉียงเหนือ ร่วมงานใหญ่กับฉันจริง ๆ หรืออยากกลับเข้ากองทัพปฏิวัติแห่งชาติ? ที่นี่มาได้ก็ไปได้ ไม่มีใครขวาง พวกคุณเลือกได้เอง"