เป่ยผิง จวนจอมทัพ
บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ต่างจากสองสามวันก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
หากจะว่ากันว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเต็มไปด้วยความหม่นหมองและความหวาดระแวง ทุกคนคิดว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย วันนี้กลับมีความรู้สึกปนเปกันอย่างละเอียดอ่อนระหว่างความคาดหวังและความกระสับกระส่ายเพิ่มเติมเข้ามา
นายพลเก่าต่างนั่งกระจัดกระจายอยู่บนที่นั่งของตน บางคนพูดคุยกันเสียงเบา บางคนสูบบุหรี่เงียบ ๆ และบางคนก็เงยหน้ามองที่ประตูเป็นครั้งคราว ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่
หยางหยู่ถิงสวมชุดคลุมยาวผ้าแพรสีเขียวเข้ม ทับด้วยเสื้อคลุมลายดอกไม้สีดำ มือหนึ่งกำพัดกระดาษ ก้าวย่างอย่างสุขุมเข้าไปในห้องโถงใหญ่
บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มแห่งความทะนงที่ไม่อาจปิดบังได้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สายตาเป็นประกายแววนัยหนึ่งของความมั่นใจว่าจะต้องสำเร็จ
เขากำลังคิดคำนวณอยู่ในใจอย่างลับ ๆ ว่าผ่านไปหลายวันแล้ว ทางฝั่งเฟิ่งเทียนก็ยังไม่มีข่าวคราวส่งมา ซึ่งแสดงว่าการศึกครั้งนี้ต้องไม่ราบรื่นแน่นอน
ว่านฟู่หลินมีกำลังพลหกหมื่น แล้วยังมีอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ญี่ปุ่นจัดหาให้ ไอ้หนูที่ยังไม่แห้งหมาปากอย่างจางเสวี่ยหมิง จะเอาอะไรไปต้านทาน?
เดี๋ยวนี้เมืองเฟิ่งเทียนคงระส่ำระสายไปหมดแล้ว ผู้คนล้วนหวาดผวา
ถึงเวลานี้ จางจั๋วหลินคงจะรู้แล้วสินะว่า ในยามคับขัน ยังไงก็ต้องพึ่งเขาหยางหยู่ถิงให้ออกหน้าไปเจรจาไกล่เกลี่ยกับญี่ปุ่นเอง
เขาเดินเข้าไปในห้องโถง สายตากวาดมองผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นอย่างช้า ๆ