“พ่อ อย่าพูดจาไร้สาระ!” น้ำเสียงของจางกวนอิงไม่เปิดให้โต้แย้ง “ผมเอาเงินหนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่เหลืออีกสี่ล้าน คุณกับซีชิงออกกันเอง พวกเราตระกูลจางถือหุ้นโรงงานเหล็กและโรงไฟฟ้าแห่งละยี่สิบเปอร์เซ็นต์ นี่เป็นการลงทุนที่ได้กำไรแน่นอน!”
จางจั๋วหลินเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด “เอาโทรศัพท์ให้ซีชิง ข้าจะถามมันเอง ไอ้เรื่องอะไรกันที่ต้องใช้เงินตั้งมากมายขนาดนี้?”
ปลายสายมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงของจางเสวี่ยหมิง “พ่อ เรียกผมหรือ?”
น้ำเสียงของจางจั๋วหลินแม้จะยังมีเชิงไม่พอใจ แต่ก็อ่อนลงกว่าเมื่อครู่มาก “ซีชิง เจ้าบอกข้ามาสิ ว่าสุดท้ายแล้วเจ้าจะทำอะไรกันแน่ เงินห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ นั่นคือเงินทองที่แท้จริง ไม่ได้ร่วงลงมาจากฟ้า”
เสียงของจางเสวี่ยหมิงเรียบนิ่งและหนักแน่น “พ่อ ผมวางแผนจะขุดเหมืองถ่านหินและแร่เหล็กขนาดใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สร้างโรงงานเหล็กกล้าขนาดใหญ่และโรงไฟฟ้าพลังความร้อน เมื่อมีเหล็กกล้าและไฟฟ้า เราก็จะผลิตปืน ผลิตปืนใหญ่ ผลิตกระสุนเองได้ และในอนาคตอาจจะผลิตยานยนต์ รถไฟ และเรือได้ด้วยซ้ำ ทำไมญี่ปุ่นถึงแข็งแกร่ง? ก็เพราะพวกเขาทำอุตสาหกรรมเสร็จก่อนเราเป็นสิบปี! พวกเขามีเรือรบ มีปืนใหญ่ มีเครื่องบิน เรามีอะไร? เรายังต้องนำเข้ากระบอกปืนที่ได้มาตรฐานจากต่างประเทศเลย!”
น้ำเสียงของเขาเริ่มร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ “พ่อ เรารอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ถ้ารอไปเรื่อยๆ จนญี่ปุ่นตั้งหลักได้เต็มที่แล้ว ทางตะวันออกเฉียงเหนือก็ไม่ใช่ของเราอีกต่อไป การสร้างโรงไฟฟ้าและโรงงานเหล็กกล้าเป็นเรื่องที่ต้องทำ เงินจำนวนนี้ ต้องใช้”