เหงื่อเย็นเยือกไหลอาบขมับของโทอิฮาระ เขารู้ตัวดีว่า ชายหนุ่มที่พบในวันนี้ ไม่เหมือนเจ้าหน้าที่จีนคนไหนที่เขาเคยติดต่อด้วยมาก่อนเลย
ชายคนนี้ไม่พูดจารู้ใจ ไม่ดูสีหน้า ไม่กลัวคำขู่ และยังถือหลักฐานชัดถ้อยชัดคำอยู่ในมือ
ถ้าจะแข็งชนแข็ง คงได้แต่เลือดหัวกระเด็นกันไปข้างหนึ่ง
เขาสูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบ เปลี่ยนน้ำเสียง พยายามทำให้อีกฝ่ายอ่อนลง: “รองผู้บัญชาการใหญ่จาง… ทางญี่ปุ่นเราหวังเสมอที่จะอยู่ร่วมกับจีนอย่างเป็นมิตร ร่วมกันพัฒนาทรัพยากรเศรษฐกิจของแมนจูเรีย เหตุการณ์ครั้งนี้ แท้จริงเป็นความบกพร่องของกองทัพกวนตงเราเอง ที่ไม่สามารถคุมกำลังพลและพลเรือนในสังกัดใต้อำนาจได้อย่างเคร่งครัด ท่านเห็นว่า… จะพอเห็นแก่ไมตรีที่สองชาติมีต่อกันมาก่อน ปล่อยตัวพลเรือนญี่ปุ่นและทหารหลวงที่ถูกควบคุมไว้ก่อนได้หรือไม่? พวกเรายินดีที่จะให้ค่าชดเชยทางเศรษฐกิจเป็นการตอบแทน”
จางเสวี่ยหมิงโต้กลับโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย: “พ่อค้าญี่ปุ่นที่ก่อเรื่อง รวมถึงซามูไรญี่ปุ่นที่เป็นหัวโจกตีคน พวกมันทำผิดกฎหมายจีน ต่อให้ยิงทิ้งทีละคนก็ไม่เกินกว่าเหตุ!”
สีหน้าของโทอิฮาระมืดลงสนิท เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วน้ำเสียงก็แฝงแง่ข่มขู่ขึ้นมาบางส่วน: “รองผู้บัญชาการใหญ่จาง ตั้งแต่ท่านว่ามาแข็งขนาดนี้ ข้าก็คงไม่มีอะไรให้พูดอีก อย่างไรก็ตาม ข้าหวังว่าท่านจะคิดให้รอบคอบ ว่าการกระทำครั้งนี้ อาจนำมาซึ่งผลร้ายแรงเพียงใด กองทัพกวนตงจะไม่นั่งมองทหารของตนและพลเรือนถูกควบคุมโดยมิชอบโดยไม่ตอบโต้”