“ทุกหน่วยเตรียมพร้อม!” ผู้บังคับกองพันปืนครกยืนอยู่กลางแนวรบ ชูมือขวาขึ้นสูงแล้วตะโกนเสียงดังว่า “ภารกิจยิงปืน! เป้าหมายคือพื้นที่รวมพลทหารราบฝ่ายศัตรู! ทั้งกองร้อยยิงพร้อมกัน! ปืนกระบอกละหกนัด ยิงเร็ว! ตั้งค่าพิกัดยิง!”
เหล่าทหารบนแนวปืนใหญ่เริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว
พวกเขาปรับมุมฐานปืน ตั้งมาตรวัดระยะยิง หยิบกระสุนปืนครกหนักอึ้งออกจากกล่องกระสุน หมุนฝานิรภัยออก แล้ววางกระสุนให้ตรงปากกระบอก ทุกขั้นตอนคล่องแคล่วว่องไว เห็นได้ชัดว่าเป็นผลจากการฝึกซ้อมอย่างเข้มงวดมาเป็นเวลานาน
“เตรียม...”
ผู้บังคับกองพันฟันมือขวาที่ชูอยู่ลงอย่างแรง
“ยิง!”
“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!”
ปืนครกทั้งสามสิบหกกระบอกคำรามขึ้นแทบจะพร้อมกัน
ปากกระบอกพ่นเปลวไฟสีส้มแดงและควันสีขาวออกมาเป็นกลุ่ม ๆ กระสุนปืนใหญ่หนักอึ้งพุ่งขึ้นฟ้าพร้อมเสียงหวีดแหลม วาดเส้นโค้งงดงามหลายสายกลางอากาศ ก่อนดิ่งลงอย่างรวดเร็วไปยังแนวป้องกันของกองทัพญี่ปุ่น
ซาไค ทากาชินั่งยอง ๆ อยู่หลังรถบรรทุก รอคอยกำลังเสริมจากด้านหลังอย่างกระวนกระวาย
ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหวีดแหลมผิดปกติดังมาจากท้องฟ้า เสียงนั้นดังขึ้นและใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังดิ่งลงมาจากฟ้าด้วยความเร็วสูง
รูม่านตาของเขาหดลงฉับพลัน ความกลัวโดยสัญชาตญาณพลันเข้าครอบงำหัวใจ
“ปืนใหญ่ยิงถล่ม! หาที่กำบัง!”
เสียงตะโกนของเขายังไม่ทันสิ้นสุด กระสุนระลอกแรกก็ร่วงลงมาแล้ว