จางจั๋วหลินได้ฟัง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบพูดขึ้นว่า "พี่รอง ท่านจะทำแบบนี้ทำไม? เฮย์หลงเจียงเป็นที่ที่ท่านทุ่มเทมาทั้งชีวิต พูดจะปล่อยก็ปล่อยได้ ในใจไม่คิดเสียดายหรือ?"
อู๋จวิ้นเซิงหัวเราะแห้งๆ หนึ่งครั้ง ส่ายหน้า น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความปลงตกของผู้ที่มองโลกมานานจนเข้าใจแล้ว "ทั้งเสียดายและไม่เสียดาย ก็ต้องละทิ้ง อวี้ถิง ข้าไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักประมาณตน การก่อเรื่องของว่านฟู่หลินครั้งนี้ ได้พิสูจน์แล้วว่าวิธีการของข้าอู๋จวิ้นเซิงในเฮย์หลงเจียงนั้นใช้ไม่ได้แล้ว ข้าแก่แล้ว ตามยุคสมัยไม่ทันแล้ว ซีชิงยังหนุ่ม มีการศึกษา มีความกล้าหาญ มีกองทัพใหม่ มีแนวคิดการปกครองประเทศใหม่ๆ เฮย์หลงเจียงตกอยู่ในมือของเขา ดีกว่าอยู่ในมือของข้าเป็นร้อยเท่า"
เขางัดหน้าขึ้นมา สายตาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและตั้งมั่น "อวี้ถิง ตลอดชีวิตนี้ข้าไม่เคยขออะไรจากท่าน วันนี้ขอเพียงเรื่องเดียว ขอให้ข้าได้ถอยลงมาอย่างมีหน้ามีตา อย่าให้คนใต้บังคับบัญชารู้สึกว่าข้าอู๋จวิ้นเซิงถูกไล่ออกไป ส่วนลูกน้องเก่าๆ ของข้า ขอเพียงพวกเขารู้จักที่ต่ำที่สูง ก็หวังว่าท่านกับซีชิงจะเปิดทางให้พวกเขาได้สักเส้น"
ดวงตาของจางจั๋วหลินก็เริ่มร้อนผ่าว เขาจับมืออู๋จวิ้นเซิงแน่น น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "พี่รอง ท่านวางใจได้ ท่านเป็นพี่รองของข้าจางจั๋วหลินตลอดไป สิ่งใดที่สมควรได้ จะไม่ขาดไปแม้แต่อย่างเดียว ซีชิงเด็กนั่น ก็คิดถึงท่านอยู่ตลอด ก่อนมาที่นี่เขาก็เคยพูดกับข้าแล้ว ว่าอาจารย์อู๋คือวีรบุรุษของตะวันออกเฉียงเหนือ จะให้ผู้ใหญ่ต้องเสียน้ำใจไม่ได้"