(ทิ้งสมองไว้!)
(ผู้อ่านทุกคนคือมะโฮร่า)
(อ่านนิยายเพื่อความสนุก เล่มนี้ไม่ต้องใช้สมอง ไม่มีปมซ่อนเร้น)
(ต่างโลกสู้กับซูคุนะ ทุกคนเข้าประจำที่)
(สมองซ้ายสู้สมองขวา จงเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกนี้เถอะ)
....
"คุณเป็นช่างซ่อมท่อใช่ไหม? แต่ท่อที่บ้านฉันไม่รั่วนะ~"
"แต่ว่า...ฉันน่ะรั่วจริง ๆ หนุ่มน้อยช่วยซ่อมให้หน่อยได้ไหม?"
เขตไท่ชาง ชุมชนหนานไถ
หน้าบ้านหลังหนึ่ง
หญิงสาวเซ็กซี่เย้ายวนเลิกคิ้ว ยกมุมปาก สายตาสื่อความหมายชัดเจน
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือเด็กหนุ่มเขินอายในชุดพนักงานซ่อมบำรุง
เขาชื่อสวีเชว่ นักเรียนห้อง 2 ชั้นปี 3 โรงเรียนมัธยมต้าชางที่ 3
พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ เงินไม่ค่อยมี เขาจึงต้องลางานมาซ่อมท่อประปาเสริมรายได้ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้มาหาเรื่องท่อ
สวีเชว่เหลือบมองนาง ยิ้มบาง ๆ "กลัวจะซ่อมจนพังเอาน่ะสิ"
"ซ่อมพัง? ฮ่า ๆ~"
หญิงสาวหัวเราะจนตัวโยน
"ถ้าซ่อมจนพังได้จริง ๆ ก็เป็นความสามารถของหนุ่มน้อยนี่แหละ แล้วก็~ไม่ลองเข้ามาดูจะรู้ได้ยังไง?"
สวีเชว่ถอนหายใจ "กลัวว่าเข้ามาแล้วเธอจะทนไม่ไหวน่ะสิ"
"โอ้?" หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง "ยังไง? มั่นใจในตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ไม่ใช่ความมั่นใจหรอก..."
สายตาสวีเชว่กวาดมองหญิงสาว
รูปร่างสูงโปร่ง สัดส่วนเอวและสะโพกสมบูรณ์แบบ ตามหลักการแพทย์แล้ว โลกนี้ไม่ควรมีร่างกายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ เว้นแต่ว่าจะผ่านการศัลยกรรมมา
แน่นอน
มันยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง...
นั่นคือผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์
สวีเชว่ชี้ไปที่ปลายจมูกตัวเอง พูดว่า "ตามตรงเลยคุณหลี่ ที่จริงผมมีสกิลหนึ่ง สามารถได้กลิ่นอายเหม็นเน่าของภัยพิบัติได้"
"ตอนแรกที่เดินเข้ามาในชุมชนนี้ กลิ่นยังไม่เข้มข้นเท่าไหร่ แต่พอเห็นคุณ ฉันพบว่ากลิ่นมันแรงขึ้น"
"คุณว่า...เป็นเพราะคุณไม่ดูแลความสะอาดส่วนตัวจนตัวเหม็นเกินไป...หรือว่าคุณเองก็เป็นภัยพิบัติ?"
"หืม?"
รอยยิ้มที่มุมปากคุณหลี่ค่อย ๆ จางหายไป
ดวงตาเธอเปล่งประกายไม่ชัดเจน "หนุ่มน้อยอย่าพูดเล่นเลย โลกนี้จะมีสกิลแบบนั้นได้ยังไงกัน?"
"ถ้ามีจริง ๆ แล้วไม่กลัวเหรอ? ฉันอาจกินเธอได้ทุกเมื่อนะ~"
คุณหลี่เดินเข้ามาอีกสองก้าว
เอนตัวพิงกรอบประตูอย่างเกียจคร้าน
ยื่นนิ้วเรียวบางลูบไล้ใบหน้า ลำคอ หน้าอกของสวีเชว่ ท้ายสุดก็มาถึงหน้าท้องที่แน่นหนา แล้วกดนวดแรง ๆ
แต่ยิ่งเธอลูบก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ
"หืม? ทำไมท้องเธอมีรอยแยกอยู่ล่ะ? เหมือน..."
"เหมือนปากใช่ไหม?"
สวีเชว่จับข้อมือเธอไว้ ลูบไปมาอย่างทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่า
"ช่างน่าอร่อย...ถุย...ช่างเป็นมือที่งดงามจริง ๆ~"
วินาทีถัดมา
เสียงดังปึก
ข้อมือราวหยกของคุณหลี่ขาดออกอย่างเรียบร้อย และเส้นเลือดแดง ๆ ขยุกขยิกพาดผ่านกัน เหมือนหนอนเกาะกระดูกไหล่ยายไปตามข้อมือสู่ร่างกายเธอ
"อะไรกัน?!"
นางตกใจสุดขีด
ตัดสินใจตัดแขนตัวเองทิ้งทันที
แขนขวาของคุณหลี่หักขาด นางรีบถอยเข้าไปในห้อง พยุงแขนที่ขาดเลือดไหล สีขาวซีดกับสีแดงเข้มกระตุ้นประสาทสัมผัสการรับรู้ของสวีเชว่
แกเป็นผู้ถูกเลือกใช่ไหม?!
แกขี้ขลาดแบบนี้ยังแอบโจมตีอีก แกมันขยะ!
กับการด่าทอของนาง สวีเชว่ไม่แยแสเลยสักนิด
คิดแค่ว่ามันคือคำพูดสุดท้ายของคนที่กำลังจะตาย
"ผู้ถูกเลือก? ไม่ ไม่ ไม่"
สวีเชว่ดึงเสื้อตัวเองขึ้น
บนท้องที่เผยออกมาไม่ใช่กล้ามเนื้อแปดแพ็ก แต่เป็นปากยักษาขนาดใหญ่ ส่วนที่หน้าอกของเขายังมีตาอยู่สองข้าง เพียงแต่ว่าหลับอยู่
เขาโยนมือที่เปื้อนเลือดขึ้นไปกลางอากาศ พูดว่า "ฉันคือภัยพิบัติ"
ปึก ๆ ๆ....
การโจมตีที่แนบเนียนตัดมือนั้นให้เป็นละอองเลือดปลิวไปตามสายลม
คุณหลี่เห็นแบบนั้นก็เลิกแสร้งทำ
ฉีกหน้ากากปลอมตัวทันที
ขาเคียวแปดขาโผล่ออกมาจากใต้ร่างนาง แต่ละข้างฝังลึกลงไปในพื้น
ช่วงล่างของนางก็บวมดำผิดปกติ คล้ายกับร่างแมงมุม ปลายมีรูเล็ก ๆ ขยับเขยื้อน มองเห็นเส้นใยแมงมุมสีขาวขุ่นข้างในได้ราง ๆ
เพียงแต่แขนที่ขาดไปนั้นไม่ว่าจะยังไงก็ไม่กลับงอกใหม่ได้
คุณหลี่ฉีกหนังหน้าคนสวยออก เผยให้เห็นหัวที่เต็มไปด้วยขน และตาแปดดวงที่น่าขนลุก
ลูกตาขยับเขยื้อน ยังมีเมือกไม่ทราบชนิดไหลออกมาอีกด้วย
นางตะคอก "แกมันคนทรยศภัยพิบัติ! ยังกล้าหักเหลี่ยมกันอีก! ฉันไม่มีทางปล่อยแกไปแน่!"
"พูดให้ฟังเพราะ ๆ หน่อยสิ"
สวีเชว่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นตั้งไว้ตรงหน้า
"ฉันเป็นภัยพิบัติ แต่เทียบกับการกินคน...แล้วกินพวกแกมันคุ้มกว่า"
"อีกอย่าง...ไม่ต้องทำเสียงดังขนาดนั้น ถ้าดึงดูดคนที่ไม่ควรมาถึงจะยุ่งยากเอานะ"
พูดจบ
การโจมตีแนบเนียนจำนวนมากพุ่งออกจากปลายนิ้วเขา พร้อมเสียงลมหวีดหวิว ก่อตัวเป็นเส้นเลือดน่าขนลุกบนร่างของคุณหลี่
"นี่มันวิชาอะไร?! ภัยพิบัติตัวไหนมีวิชานี้บ้าง?!!"
คุณหลี่ใจสั่น
นางมองไม่เห็นการโจมตีไร้รูปร่างพวกนี้เลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการหลบหลีก
พอตั้งสติได้ ร่างกายก็กลายเป็นตารางตาข่ายไปแล้ว
"ความสามารถที่ไม่รู้จัก...แก...แกคือภัยพิบัติที่เพิ่งปรากฏตัว...ลำดับภัยพิบัติ 101...[ทิ้งฟ้า]!"
ไม่นานนัก เส้นเลือดพุ่งกระเซ็น
ร่างกายนางเหมือนปั๊มแรงดัน เลือดในตัวถูกบีบออกตามรอยตัด สีแดงสดกระจายเต็มห้องไปหมด
"บิงโก~ทายถูก แต่ไม่มีประโยชน์อะไร"
สวีเชว่ดีดนิ้ว
ศพของคุณหลี่ถูกตัดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างเป็นระเบียบในทันที
เขาค่อย ๆ เดินไปที่กองชิ้นเนื้อ ใช้เท้าเขี่ยไปมา เลือดและสมองปนกัน เหมือนโคลนตม ดูน่าขยะแขยงมาก
แต่ความหิวที่แล่นเข้ามาทำให้เขาไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่น
ค้นหาอยู่ครู่ใหญ่ ในส่วนหัวของภัยพิบัติก็มีผลึกใส ๆ เกิดขึ้นมาจริง ๆ
ทางการเคยประกาศว่า หลังภัยพิบัติตาย สมองจะฝ่อตัวและแข็งตัว กลายเป็นผลึกใส ซึ่งผลึกแบบนี้เรียกว่า แกนภัยพิบัติ
แกนภัยพิบัติมีประโยชน์สองอย่าง ผู้ถูกเลือกดูดซับได้พลังวิญญาณ ภัยพิบัติกินเข้าไปจะช่วยระงับความหิวได้ชั่วคราว
การกินกันเองในหมู่ภัยพิบัติ ไม่ใช่เรื่องแปลก
คิดถึงตรงนี้ สวีเชว่ไม่ลังเลเลย โยนแกนภัยพิบัติเข้าปากบนท้องของตัวเองทันที ปากนี้จะรับรู้ได้แค่รสชาติ ไม่รู้สึกขยะแขยง
"อร่อย~อร่อย~อร่อยจริง ๆ!"
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
"ถ้าภัยพิบัติอร่อยขนาดนี้ มนุษย์จะ...น่าเสียดาย ถ้าจริยธรรมของฉันต่ำกว่านี้อีกหน่อยก็คงดี"
แต่ชาติก่อนเขาเป็นมนุษย์ การกินเนื้อคนดิบ ๆ เขาค่อนข้างรู้สึกไม่ค่อยดี
ส่วนแกนภัยพิบัติที่เกิดจากภัยพิบัติ เขาเต็มใจที่จะกินจนเกลี้ยงมากกว่า
"เฮ้อ...."
สวีเชว่ถอนหายใจยาว
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
แรกเริ่มเขาเป็นแค่นักเรียนดีเด่นคนหนึ่งบนโลก ผลการเรียนดี มีเงินเก็บนิดหน่อย ถึงพ่อแม่จะแยกทางกัน พ่อไม่รักแม่ไม่เอา แต่อย่างน้อยก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่นจนจบ
แต่ไม่คิดว่าแค่ดื่มเป๊ปซี่ราคาสี่หยวน ก็หัวใจวายตายแล้วทะลุมิติมาที่โลกนี้
ให้ตายสิ! แกจะส่งฉันมาก็ส่งให้ดี ๆ สิ! มาอยู่ในโลกที่หมอกพิษบุกโจมตีเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน!
ทะลุมิติมาก็ไม่พอ
ยังมาตื่นลำดับภัยพิบัติอีก มันเรื่องอะไรกัน!
หลายปีก่อน หมอกพิษบุก invade
พร้อมกับหมอกพิษยังมีสัตว์อสูรดุร้ายโผล่ออกมาด้วย
อาวุธความร้อนของมนุษย์ได้รับผลกระทบจากหมอกพิษจนใช้งานไม่ได้ทั้งหมด อุปกรณ์สื่อสารก็ถูกทำลายอย่างหนัก มนุษย์ไม่มีทางรับมือกับภัยพิบัติกะทันหันแบบนี้ได้เลย
จนกระทั่งผู้ครอบครองลำดับคนแรกของโลกปรากฏตัว
มนุษย์ถึงได้เห็นแสงแห่งความหวังในการต่อต้านหมอกพิษและสัตว์อสูร
พอมีคนแรก คนที่สอง คนที่สามก็ตามมาติด ๆ
ทุกคนร่วมใจกัน ถอยร่นจนถึงแผ่นดินใหญ่แผ่นสุดท้ายของดาวสีน้ำเงิน ก็ถึงได้ถือกำเนิดผู้ถูกเลือกระดับเก้าคนแรกของโลก
ผู้ถูกเลือกคนนั้นหยิบขวานออกมาจากความว่างเปล่า ขีดวงกลมบนแผ่นดินใหญ่ กั้นหมอกพิษและสัตว์อสูรไว้ข้างนอกวงกลม
ผู้นำประเทศต่าง ๆ ในวงกลมจับมือกันปรองดอง ก่อตั้งสหพันธ์มนุษย์ร่วมกัน พัฒนาอารยธรรมมนุษย์ขึ้นมาใหม่ในวงกลม
ในเวลาเดียวกัน
ผู้คนก็เริ่มตระหนักถึงหายนะอีกอย่างหนึ่งนอกจากสัตว์อสูร
ลำดับภัยพิบัติ
ตอนแรก ๆ ผู้คนคิดว่าลำดับภัยพิบัติเป็นลำดับที่เสริมความแข็งแกร่งของร่างกายแบบสัตว์ แต่ว่าเมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนค้นพบว่าภัยพิบัตินั้นกินมนุษย์เป็นอาหาร....
ความหิวของพวกมันมีเพียงการกินคนเท่านั้นที่จะทำให้อิ่มได้
กินเลือดเนื้ออื่น ๆ เช่น ไก่ เป็ด วัว แกะ ก็ไม่ได้ผล
แต่แกนภัยพิบัติของภัยพิบัติด้วยกันเอง พอกินเข้าไปก็ช่วยทนความหิวได้อยู่พักหนึ่ง เพียงแต่ว่าจะหิวเร็ว และภัยพิบัติที่มีพลังสูงกว่าก็จะหิวเร็วยิ่งขึ้น
ไม่มีใครสามารถรักษาจิตใจเดิมของตัวเองไว้ได้ภายใต้ความหิวโหยอันไม่มีที่สิ้นสุด
ดังนั้นลำดับภัยพิบัติจึงถูกมองว่าเป็นลำดับที่ต่อต้านมนุษยชาติ
มนุษย์แยกเผ่าพันธุ์ใหม่ให้พวกมันโดยเฉพาะ ภัยพิบัติ....
....
....