บทที่ 36 โผล่หน้าในตลาดค้าประเวณีและตลาดนอกใจ
เฉินหร่านซิงนับนิ้วพลางวิเคราะห์ให้เธอฟัง “ลองคิดดูสิ คุณฝูหน้าตาหล่อเหลา รายได้ก็ไม่เลว มีบ้านใจกลางเมืองที่ซื้อด้วยเงินสดทั้งหลัง ถึงจะเล็กไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็อยู่ได้ใช่ไหม? ต่อไปถ้าเธอรับม่อลี่มาอยู่ด้วย หากต้องเช่าบ้านเองก็ต้องเสียเงินเพิ่มอีกก้อน ไม่สู้ประคองชีวิตแต่งงานนี้ไว้ชั่วคราว อีกสองปีค่อยว่ากัน!”
ม่อลี่คือเด็กที่สวี่เยียนซางเตรียมรับมาอุปการะ
สวี่เยียนซางรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ยังอธิบายว่า “เราแค่ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ ตกลงกันแล้วว่าพอจัดการธุระเสร็จก็จะหย่า ฉันเอาเปรียบเขาไม่ได้หรอก”
จ้าวจาวรีบแย้ง “แบบนี้จะเรียกว่าเอาเปรียบได้ยังไง? อีกอย่าง ต่อให้เอาเปรียบจริง ๆ เขาก็คงอยากให้เธอเอาเปรียบด้วยซ้ำ ลองคิดดูสิ ผู้ชายที่รสนิยมทางเพศไม่ปกติอย่างเขา ถ้ามีภรรยาในนามคอยช่วยบังหน้าให้ จะสบายใจขึ้นแค่ไหน ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นอิสระที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดก็ได้!”
สวี่เยียนซางไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “งั้นถึงตอนนั้นค่อยดูสถานการณ์แล้วกัน ถ้ามีโอกาส ฉันจะลองคุยดู”
เฉินหร่านซิงกับจ้าวจาวต่างถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
ไม่ว่าอย่างไร ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่ดวงตาแห่งวัยเลือนเกิดเรื่อง เยียนซางจะเสียร่มคุ้มกันที่ดูน่าเชื่อถืออย่างตระกูลฝูไปไม่ได้
ส่วนเรื่องหลังจากนี้...พอผ่านช่วงอ่อนไหวไปแล้ว เยียนซางจะหย่าหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเธอเองอยู่แล้ว อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ได้รับปากคุณย่าฝูว่าเยียนซางจะไม่หย่าตลอดไปสักหน่อย...
จ้าวจาวกระแอมเบา ๆ แล้วถามหยั่งเชิง “จริงสิ เยียนซาง วันนั้นเธอหนีออกมาได้ยังไงกันแน่? รู้หรือเปล่าว่าหลังจากนั้นดวงตาแห่งวัยเลือนเกิดเรื่อง?”