สวี่เยียนซางเดินออกจากห้องส่วนตัว จ้าวจาวที่อยู่ไม่ไกลเห็นเธอเข้าทันที เขารีบก้าวเข้ามาหา สายตาจับจ้องรอยแดงบนใบหน้าและลำคอของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาพลันฉายแววโกรธเกรี้ยว “พวกเขาลงมือกับคุณเหรอ?”
เขาเดือดดาลจนพุ่งตรงไปยังห้องส่วนตัว “ฉันจะไปจัดการพวกนั้นเอง! ยังมีกฎหมายอยู่ไหม แค่เด็กทะเลาะกัน ต่อให้พวกเขาจะห่วงลูกแค่ไหน ก็ไม่ควรมารังแกผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างคุณสิ!”
สวี่เยียนซางรีบคว้าตัวเขาไว้
“อย่าไป...”
จ้าวจาวขมวดคิ้ว พยายามข่มความโกรธแล้วเอ่ยว่า “คุณกลัวพวกเขาเหรอ? มีฉันอยู่ด้วย คุณจะกลัวอะไร? อย่างมากฉันก็แค่ยอมก้มหัวให้พ่อแม่สักครั้ง จะให้เด็กคนนั้นได้เรียนต่อก็ยังพอทำได้ แต่ฉันจะปล่อยให้คุณถูกกลั่นแกล้งแบบนี้ไม่ได้!”
สวี่เยียนซางส่ายหน้า น้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าคุณหวังดี แต่...คนที่จวินอันลงมือด้วยคือน้องชายของฉินซือซือ”
จ้าวจาวชะงักไป
เขาย่อมรู้ว่าฉินซือซือเป็นใคร
ถ้าอย่างนั้นเบื้องหลังเรื่องนี้ก็คือตระกูลโจวที่คอยหนุนหลัง พ่อของเขาพอมีหน้ามีตาในเมืองเหนืออยู่บ้าง แต่ก็เทียบตระกูลโจวไม่ได้เลย
เขานึกโมโหตัวเอง กัดฟันพูดว่า “จะปล่อยให้เรื่องจบลงแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
สวี่เยียนซางส่ายหน้า ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “จ้าวจาว ฉันอยากขอให้คุณช่วยอะไรหน่อย”
จ้าวจาวตอบทันที “พูดอะไรแบบนั้นล่ะ? คุณเจอเรื่องเดือดร้อน ฉันไม่มีทางยืนดูเฉย ๆ อยากให้ช่วยอะไรก็บอกมาได้เลย”