เพิ่งขึ้นเกาะ หนูหนูก็สูดดมไปรอบๆ ทันที
เธอชี้ไปทางหนึ่ง:“ฉันมีความรู้สึกว่า เราควรไปทางนั้น”
ซีเสี่ยวอิ้งเดินตามที่หนูหนูชี้ วิ่งไปประมาณสองกิโลเมตร
“เป็นภาพลวงตารึเปล่า ทำไมฉันรู้สึกหนาวขึ้นเรื่อยๆ?”
“ฉันว่าไม่ใช่นะ เพราะฉันก็หนาว”
ซีเสี่ยวอิ้งหยุดลง พินิจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด
บริเวณใกล้เคียงเป็นเขตหินโล่งๆ มีก้อนหินขนาดกลางสูงประมาณครึ่งเมตรเกลื่อนกลาด ดูธรรมดามาก
แต่จริงๆ แล้วเป็นแบบนั้นเหรอ?
ซีเสี่ยวอิ้งคิดว่า อุณหภูมิจะลดลงโดยไม่มีสาเหตุไม่ได้
เธอยื่นมือไปสัมผัสก้อนหินที่ใกล้ที่สุด แตะแล้วรู้สึกเย็นเฉียบ
ซีเสี่ยวอิ้งตาเป็นประกายทันที หยิบเหล็กขุดจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาทุบไปที่ก้อนหิน
เปลือกหินด้านนอกที่เรียบๆ ร่วงหล่น เผยให้เห็นแร่คริสตัลสีน้ำเงินแวววาว และอุณหภูมิรอบๆ ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ซีเสี่ยวอิ้งเห็นดังนั้น รีบควงเหล็กขุดลงไปอีกสองสามที ก้อนหินก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ทันที
เธอเก็บแร่คริสตัลสีน้ำเงินใส่กระเป๋าเป้
[ได้รับ ผลึกน้ำแข็ง×4]
ตอนที่เธอแตะผลึกน้ำแข็งเมื่อครู่ รู้สึกเหมือนนิ้วจะถูกแข็งจนหลุด
อุณหภูมิของผลึกน้ำแข็งนี้ คาดว่าน่าจะถึงลบยี่สิบองศา
นี่เป็นของดีเลยทีเดียว อย่างน้อยก็สามารถโยนลงน้ำเพื่อแช่ผลไม้และน้ำผลไม้ได้
เศษหินเปลือกนอกที่แตกออกเธอก็ไม่ทิ้ง เธอเป็นคนประหยัดมานาน เศษหินพวกนี้เอากลับไปใช้ผลิตไฟฟ้าได้