อิ่มหนำใช้เจ้าเล็บอ้วน ๆ ถูกันไปมาอย่างตื่นเต้น
"ตะ...แล้วฉันใช้มันได้มั้ย?"
ซีเสี่ยวอิ้งแสร้งทำเป็นครุ่นคิด แต่จริง ๆ แล้วในใจแฮปปี้จนแทบระเบิด
"อื้ม...ถึงของสิ่งนี้จะหายากมาก แต่ถ้าให้อิ่มหนำ ฉันว่ามันเหมาะสุด ๆ เลยล่ะ!"
"อิ่มหนำเป็นคนที่ชอบกินที่สุด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอต้องเข้าใจเรื่องอาหารอร่อย ๆ ดีที่สุดใช่ไหมล่ะ!"
อิ่มหนำได้ฟังก็พยักหน้าซะดิก "ใช่! ฉันเข้าใจเรื่องอาหารอร่อยที่สุด!"
ซีเสี่ยวอิ้งยิ่งอินตามไปด้วย "เพราะงั้น อิ่มหนำจะต้องพาพวกเราไปกินอาหารฝีมือสุดยอดเชฟทั่วโลกด้วยกันใช่ไหมล่ะ!?"
อิ่มหนำทำหน้าอวดมั่น พร้อมตบเจ้าแผ่นท้องเด้ง ๆ ของตัวเองอย่างมั่นอกมั่นใจ
"ใช่! ฉันสัญญาว่าจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้ตัวเอง...เอ๊ย! ให้ทุกคนกิน!"
ซีเสี่ยวอิ้งรอคำนี้อยู่แล้ว เธอยิ้มอย่างเอ็นดูและยื่นก้อนแสงวิบวับให้อิ่มหนำ
อิ่มหนำก็ไม่รอช้า บีบมันทิ้งทันที ทันใดนั้น ก้อนแสงก็แตกกระจายเป็นละอองแสงเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน พุ่งเข้าใส่ร่างของอิ่มหนำ
อิ่มหนำตัวเกร็งไปทั้งตัว ตาเบิกกว้าง
จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแข็งทื่อ ไม่ขยับเขยื้อน
เสี่ยวซิ่งตกใจ รีบใช้นิ้วแหย่เจ้าแผ่นท้องของมัน แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ
"อิ่มหนำ!? เป็นอะไรไป?"
ซีเสี่ยวอิ้งก็รีบตรวจสอบสถานะของมัน แต่ค่าสถานะร่างกายก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
สถานะตอนนี้ ดูยังไงก็เหมือนแค่ใจลอย
เธอเริ่มรู้สึกผิด "หรือว่า...ความรู้มากเกินไป จนทำให้เจ้าเด็กนี่สมองพังไปแล้วนะ?"
หนูสีน้ำตาลขมวดคิ้ว "เป็นไปได้ว่าหนูสมองโอเวอร์โหลด ปล่อยให้มันโหลดสักพักเถอะ"