ซีเสี่ยวอิ้งมองแล้วอดรู้สึกคันมือไม่ได้ อยากจะยื่นนิ้วไปสะกิดดู แต่คิดว่าตัวเองเต็มไปด้วยความสกปรก ก็เลยต้องถอนมือกลับ
เธอย่อตัวลงข้างๆ หนูสีน้ำตาลตัวนั้น แล้วถามด้วยความอยากรู้: "ทำไมเธอถึงโกรธล่ะ?"
หนูสีน้ำตาลเบ้หน้าใส่เธออย่างขุ่นเคือง หูสั่นกระตุกเล็กน้อย
"ฉันกำลังปลูกผักในไร่ของตัวเองอยู่ดีๆ จู่ๆ ประตูแสงก็ปรากฏขึ้นข้างหลังฉัน ก้าวพลาดก็ตกลงมาที่นี่แล้ว! เมล็ดพันธุ์ที่เพิ่งหว่านลงไปยังไม่ได้รดน้ำเลยด้วยซ้ำ!"
พูดจบ หนูสีน้ำตาลก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองที่ดินผืนนั้นที่เปล่งประกายสีทองอยู่ด้านหลังซีเสี่ยวอิ้ง
ดวงตาของซีเสี่ยวอิ้งเป็นประกาย เธอจับประเด็นสำคัญได้อย่างเฉียบคม
"เธอชอบปลูกผักเหรอ?"
หนูสีน้ำตาลไม่ได้ตอบตรงๆ แต่สายตาที่จ้องมองที่ดินสีทองนั้นก็ทรยศความรู้สึกของมันไปแล้ว
ซีเสี่ยวอิ้งดีใจจนแทบจะกระโดด นี่ไม่ใช่คนช่วยปลูกผักที่เธอเฝ้าฝันถึงมานักหรือไงเล่า?!
เธอรีบลากกล่องทรัพยากรที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์มาตรงหน้า แล้วดันไปให้หนูสีน้ำตาล
"เธอช่วยฉันปลูกผักหน่อยได้ไหม? ที่ดินและเมล็ดพันธุ์พวกนี้ให้เธอดูแลทั้งหมด ต่อไปจะมีที่ดินและเมล็ดพันธุ์เพิ่มขึ้นอีก!"
ดวงตาของหนูสีน้ำตาลเป็นประกายทันที หูตั้งชี้ขึ้นตรง
"จริงเหรอ?"
"จริงสิ!"
หนูสีน้ำตาลพยายามทำหน้าเฉยๆ ไม่ให้มุมปากยกยิ้มมากเกินไป
มันพยักหน้าอย่างมีมาด: "ในเมื่อเธอเชิญชวนอย่างจริงใจ งั้นฉันก็ขอตอบตกลงด้วยความจำเป็นแล้วกัน"
ซีเสี่ยวอิ้งยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว รีบหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็ก ปุ๋ยอีกกองใหญ่ และเหรียญตราพืชส่งให้