น้ำซุปปลาขายดีมาก แค่เกินหนึ่งนาทีก็เกลี้ยงเกลาจนต้องแย่งกัน
รับชิ้นปลามาแล้วห้าร้อยกว่าชิ้น ซีเสี่ยวอิ้งก็ทำน้ำซุปปลาเพิ่มอีกสองร้อยชุดไปไว้ที่ฉือฟานฟาน
ระหว่างนั้นฉือฟานฟานยังเปิดกล่องได้แป้งยี่สิบถุงส่งให้เธอ
คิดว่าเอาไว้ทำอาหารได้ ซีเสี่ยวอิ้งก็ไม่ได้ปฏิเสธ
แต่เธอก็ไม่ได้รีบร้อนทำอาหาร
เพราะตอนนี้เธอมีเรื่องเร่งด่วนกว่านั้น
หมอกยามเช้าค่อย ๆ จางหายไป ซีเสี่ยวอิ้งเห็นว่า ไม่ไกลออกไป มีเงาร่างขนาดมหึมาปรากฏขึ้นราง ๆ.....
เลือนลางราวกับภูเขาสีเขียว
เธอรีบหยิบจะงอยปากอัลบาทรอสออกมาพายไปทางนั้นอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อแพไม้ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา เธอก็มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น
.......
หนูหนูตื่นขึ้นมา พอออกจากกระท่อมไม้ก็เห็นซีเสี่ยวอิ้งกำลังพายอย่างไม่คิดชีวิตอยู่ตรงนั้น
เธอเดินเข้าไปด้วยความฉงน
"ฉันยังไม่ได้เริ่มเปิดกล่องเลย นายเริ่มพายตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"
ซีเสี่ยวอิ้งเพิ่งไปหาเสี่ยวไป่หลิงมาเพื่อฟังเพลงสุขสงบ ฝ่ายหลังรับอาหารที่เธอให้ไปแล้ว ยังให้เสี้ยวการ์ดป้องกันมรณะมาห้าชิ้นอีก
เพื่อไม่ให้เสียประโยชน์จากบัฟที่ลดค่าความเหนื่อยล้า 1 แต้มต่อวินาที เธอรู้สึกว่าแขนจะพายจนเกิดประกายไฟแล้ว
ไม่มีมือว่างชี้ให้หนูหนูดู เธอทำได้แค่เงยหน้าส่งสัญญาณให้มองไปข้างหน้า
"นี่ ดูข้างหน้าสิ"
หนูหนูมองไป ในทะเลกว้างใหญ่ก็ปรากฏเกาะขนาดมหึมาที่สูงตระการตา
เธอตื่นเต้นมาก จ้องตาไม่กะพริบ